Тарки ҷангу раҳзанӣ, эй зан бигў В-ар намегўйӣ, ба тарки ман бигў.
Мар маро чӣ ҷойи ҷанги неку бад?
К-ин дилам аз сулҳҳо ҳам мерамад.
Гар хамуш гардӣ вагарна он кунам,
Ки ҳамин дам тарки хонумон кунам.
Зан чун мардро хашмгин дид, ба гиря афтод:
Зан чу дид ўро, ки тунду тавсан аст,
Гашт гирён. Гиря худ доми зан аст.
Гуфт: «Аз ту кай чунин пиндоштам?
Аз ту ман уммеди дигар доштам».
Ман ҳар чӣ дорам, аз ту аст ва ҳар чӣ мекунам барои ту ҳаст. Агар ҳам аз нодорӣ менолам, дилам ба ту месўзад:
Ту маро дар дардҳо будӣ даво,
Ман намехоҳам, ки бошӣ бенаво.
Ҳоло ки ту хашмгинӣ, аз гуфтаи худ пушаймонам.
Ман бо дору нодории ту пухтаам ва ҳоло низ дил ба сабру таслим месупорам:
Аз фироқи талх мегўйӣ сухун,
Ҳар чӣ хоҳӣ кун, валекин ин макун.
Зан ҳамчунон узрхоҳ буду ҳар дам ашки ў бештар мешуд. Мард аз гиряи ў дилаш барошуфт ва хашмаш фурў нишаст ва ба дилҷўйӣ аз зан пардохт:
Рустами Зол ар бувад в-аз Ҳамза беш,
Ҳаст дар фармон асири золи хеш.
Гуфт Пайғамбар, ки зан бар оқилон Ғолиб ояд сахту бар соҳибдилон.
Боз бар зан ҷоҳилон чира шаванд,
З-он ки эшон тунду бас хира раванд.