Ку дар ин ду ҳол марде дар ҷаҳон?
То фидои ў кунам имрўз ҷон.

Яъне, мардеро меҷўям, ки хашми худро фурў барад ва дар гармогармии таманно аз шаҳват худро нигоҳ дорад.

Гуфт: «Нодир чиз меҷўйӣ, валек
Ғофил аз ҳукму қазоӣ, бин ту нек.
Нозири фаръӣ, зи асле бехабар,
Фаръ моем, асл аҳкоми қадар».
Чархи гардонро қазо гумраҳ кунад,
Сад Уторидро қазо аблаҳ кунад.
Танг гардонад ҷаҳони чораро,
Об гардонад ҳадиду хораро.

Он шахс гуфт:
– Ту дар ҷустани чизи камёбе ҳастӣ. Он ҳам дар ин ҷаҳон ки ҳукми қазову қадар равони он аст. Ту гардиши санги осиёро мебинӣ, аммо аз об, ки гардонидани он аст, ғофилӣ. Гарду чангро дар ҳаво менигарӣ, вале бодро нодида мегузарӣ!

Эй қароре дода раҳро гом-гом,
Хоми хомӣ, хоми хомӣ, хоми хом.
Чун бидидӣ гардиши сангосиё,
Оби ҷўро ҳам бибин охир, биё.
Хокро дидӣ, баромад дар ҳаво?
Дар миёни хок бингар бодро.
Дегҳои фикр мебинӣ ба ҷўш?
Андар оташ ҳам назар мекун ба ҳуш.

Худованд ба пайғамбар Айюб (а) фармуд, ки аз роҳи бахшандагӣ ва бузурговарӣ ба андозаи ҳар мўйи сарат ба ту сабре додаам.