–Ман, ҳар чӣ дорам, ба ту медиҳам. Ба хона биё ва ҳар чӣ мехоҳӣ, бардор:

Ҳар чӣ хоҳӣ, аз хизона баргузин,
Гарчи истеҳқоқ дорӣ сад чунин.
Хона они туст, ҳар чи-т майл ҳаст
Баргузин, худ ҳар ду олам андак аст».
Гуфт: «Дастуре надодандам чунин,
Ки ба дасти хеш чизе баргузин.

Шайх гуфт:
–Ман фармон надорам, ки чизеро худам гирам, балки бо гадоӣ бояд ба даст орам. Ин фармони Худост, ҳар чӣ ў фармояд, он бикунам.
Шайх барои он ин гуна ҷавоб дод, ки аз содиқ будани амир ба гуфтаҳояш бовар надошт. Бо ин суханон роҳи худро пеш гирифт ва ду соли дигарро ҳамчунон ба гадоӣ гузаронид. Пас, аз Худованд фармон расид, ки баъд аз ин дигар чизе аз касе махоҳ. Вале ҳар чӣ аз Худованд мехоҳӣ, Худо бидиҳад, ки ба ҳоҷатмандон бибахшӣ.
Дигар гадоӣ макун. Мо ба ту тавоноӣ бахшидем, ки хок дар дастат зар мешавад. Аммо барои ин ки мардуми дилтангу ҳасуд ба ин роз пай набаранд, ба ҳар каси пеши ту барои дархости чизе омада, даст дар зери бўрё, ки рўйи он нишастаӣ, бикун ва он чиро ҳоҷат дорад, ба хоҳанда бидеҳ. Ин сазои фармонбардории туст ва ин мукофот аз ҷиҳати аз дилу ҷон худро дар хидмати Худо ва халқ қарор додану пайваста орзуи дидори Ҳақ карданат ҳаст.
Кам-кам кори шайх ривоҷ ёфт ва ҷойи ў дар пешгоҳи Худованди ҷаҳон он қадар мақому манзалат пайдо кард, ки агар ҳоҷатманде пеши ў меомаду аз шарм хоҳиши худро назди ў ба забон баён карда наметавонист, шайх аз дили ў огоҳ мешуд, ниёзашро медонист ва бе шарҳи хоҳиш ҳоҷати ўро мебаровард.