Магар нашунидӣ, ки ҳангоми ба оташ андохтани Иброҳим паёмбар (а) Ҷабраили фариштаи хоси Худо назди ў омаду гуфт:
–Омодаи фармони туам. Чӣ мехоҳӣ, то барои ту анҷом диҳам?
Иброҳим (а), ки дар ҳаво ба оташ афтодан дошт, гуфт:
–Ман ниёзе ба ту надорам ва агар ҳам дошта бошам, аз Худовандам металабам ва муҳтоҷи восита нестам.

К-ин ҳуруфи восита, эй ёри ғор,
Пеши восил хор бошад, хор, хор.

Ман низ монанди ҳазрати Иброҳим (а) ҳар чӣ мехостаам, аз шоҳ хостаам ва акнун ки шоҳ маслиҳатро дар куштани ман медонад, сар ба фармони ў дорам. Вазир васила шуд, ки иродаи шоҳ амалӣ нашуд. Табъан ман, ки фармонбардори ў ҳастам, наметавонам аз вазир хушнуд бошам. Чун шарти бандагӣ ризо додан ба фармону ирода ба соҳибихтиёр аст, ки дар мавриди ман соҳибаш шоҳ аст. Ман медонам, ҳар чӣ шоҳ бикунад, дуруст аст, монанди Иброҳим (а), ки медонист ҳар чӣ пеш ояд, хости Худованду айни савоб аст, чун Парвардигор донист ва аз ў кори нодурусте сар намезанад.

Гар ҳакиме нест, ин тартиб чист?
В-ар ҳакиме ҳаст, чун феълаш тиҳист?
Кас насозад нақши гармоба-в хазоб
Ҷуз пайи қасди савобу носавоб.