Ҳар замонам ғарқа мекун, ман х(в)ашам,
Ҳукми ту ҷон аст, чун ҷон мекашам.
Нангарам касрову гар ҳам бингарам,
Ў баҳона бошаду ту манзарам.
Ошиқи сунъи туам дар шукру сабр,
Ошиқи маснўъ кай бошам чу габр?
Ошиқи сунъи Худо бофар бувад,
Ошиқи маснўъи ў кофар бувад».

ДОСТОНИ
МАРДИ БЕКОРАЕ, КИ АЗ ХУДО
РЎЗИИ БЕРАНҶ МЕХОСТ

Дар замони паёмбар Довуд (а) марде буд нодон ва бекор, ки:

Ин дуо мекард доим, к-эй Худо,
Сарвате беранҷ рўзӣ кун маро!

Ў ба Худованд мегуфт:
– Ту маро бекор офаридаӣ ва танбалиро дар зотам ниҳодаӣ! Пас ба ман ҳам рўзии бе дарди сар бидеҳ, бидуни ин ки ниёз ба кўшишу кор дошта бошам. Ман одаме ҳастам коҳилу сояхоб.

Ҳар киро пой аст, ҷўяд рўзие,
Ҳар киро по нест, кун дилсўзие!
Ту, ки маро чунин офаридаӣ, рўзии маро ҳам осон бирасон!

Халқ механдид бар гуфтори ў,
Бар тамаъхомию бар пайкори ў.

Вале ў на аз сарзаниши мардум меранҷид ва на дар дуою хоҳиш аз Парвардигор кўтоҳӣ мекард.