Мардумон ба ў гуфтанд:
–Дар ин замон назди Худо ҳеҷ бандае наздиктар аз Довуд (а) нест. Ў овозе дорад, ки ҳар кӣ бишнавад, бар ҷой мехкўб мешавад, шеру оҳу ба садои ў бо ҳам гирди ў мегарданд ва гўё ҳамдигарро намебинанд. Ў пайғамбари Худо ва фармонбардори ўст, бо ин ҳама бартарию наздикӣ Парвардигор рўзии ўро ҳам ба кўшишу кораш бастааст.

Бо ҳама тамкин Худо рўзии ў,
Карда бошад баста андар ҷустуҷў.
Бе зиреҳбофию ранҷе рўзиаш,
Менаёмад бо ҳама пирўзиаш.

Довуд (а) бояд зиреҳ бофаду рўз гузаронад. Бекор рўзии ў намерасад. Ҳоло ту чӣ мегўйӣ? Бандаи ночизе на мақоме дорӣ, на коре. Чӣ ҳукми беҷое аз Худованд талаб дорӣ?
Ин суханонро гўши он мард намешунавид. Ў ҳамчунон аз Худо рўзии беранҷ дархост мекард ва мегуфт:
–Агар ман танбалам,
Худо маро танбал офарида аст.
Рўзе наздики пешин, дар ҳоле ки ба дуою зорӣ саргарм буд:
Ногаҳон дар хонааш гове давид,
Шох зад, бишкаст дарбанду калид.
Ногоҳ гове ба шох дари хонаи ўро шикасту ба дохили хона ҷаҳид. Он марди бекор аз ҷой ҷасту дасту пойи говро баст, сарашро бурид ва суроғи қассоб рафт, ки то танаш гарм буд, пўсташ кунад:
Пас гулўи гов бибрид он замон Бетаваққуф, бетааммул, беамон.
Мавлавӣ мегўяд, ки ҳар чӣ ҳаст, аз Худост. Ўст, ки хоҳиши орзуро дар ниҳоди одамӣ офаридааст. Худи ў ҳам бояд корро осон кунад ва роҳ ба мо нишон диҳад, то ба мақсуд бирасем ё ин ки орзую хоҳишро аз дили мо бардорад.