балки бо ламс кардан мехоҳанд роҳи ҳақиқатро пайдо кунанд:

Ин ҷаҳон ҳамчун дарахт аст, эй киром,
Мо бар ў чун меваҳои нимхом.
Сахт гирад хомҳо мар шохро,
З-он ки дар хомӣ нашояд кохро.
Чун бипухту гашт ширин лаб газон,
Суст гирад шохҳоро баъд аз он.
Чун аз он иқбол ширин шуд даҳон,
Сард шуд бар одамӣ мулки ҷаҳон.
Сахтгириву таассуб хомӣ аст,
То ҷанинӣ, кор хуношомӣ аст.
Дам мазан, то бишнавӣ з-он офтоб,
Он чӣ н-омад дар китобу дар хитоб.

ДОСТОНИ НУҲ ВА ПИСАРАШ

Ҳангоме ки тўфон шуд ва рўйи заминро фаро гирифт, ҳазрати Нуҳ (а) худопарастону дигар мавҷудотро дар киштӣ ҷой дод. Писарашро дид, ки рўйи об шино мекунад. Ўро фарёд заду гуфт:
–Дар киштии падар биншин, то аз нестӣ раҳоӣ ёбӣ.
Писар гуфт:
–Маро аз киштии ту бад меояд. Бо шино худамро ба он кўҳи баланд мерасонам ва аз хатар дар амон мемонам.

Гуфт: «На, ман ошно омўхтам,
Ман ба ҷуз шамъи ту шамъ афрўхтам.

Нуҳ (а) гуфт: