Онҳо ба Миср рафтанду суроғи Мўсо ва Ҳорунро гирифтанд. Онҳоро зери дарахте хуфта ёфтанд. Пас яке ба асои Мўсо даст зад, ки онро бигирад. Асо ба ларзиш даромад ва аждаҳо шуд. Ҳарду гурехтанд. Мўсо бедор шуд ва асоро гирифт. Он ду бозгаштанд ва достонро гуфтанду ба ў имон оварданд!
Эй басо бедорчашму хуфтадил,
Худ чӣ бинад диди аҳли обу гил?
Он кӣ дил бедор дорад, чашми сар Гар бихуспад, баргушояд сад басар.
Гар ту аҳли дил найӣ, бедор бош,
Толиби дил бошу дар пайкор бош.
В-ар дилат бедор шуд, мехусп х(в)аш,
Нест ғоиб нозират аз ҳафту шаш.
Гуфт пайғамбар, ки хуспад чашми ман,
Лек кай хуспад дилам андар васан?
Шоҳ бедор аст, ҳорис хуфта гир,
Ҷон фидои хуфтагони дилбасир.
Васфи бедории дил, эй маънавӣ!
Дарнагунҷад дар ҳазорон маснавӣ.
Мўсо гуфт:
–Шумо ҳам ба дарбор биравед ва аз дидори мо ба касе сухан нагўед, то ин ки ҳамон ҷо расвоии Фиръавнро ба чашм бибинед.
Рўзи озмоиш фаро расид. Соҳирон омаданд ва Мўсо ҳам ҳозир шуд. Соҳирон ҳунарнамоиҳо карданд, ки чашмҳо хира монд. Дар охир аз пораҳои чўб мору аждаҳо сохтанд, ки мардум аз тарси онҳо мегурехтанд.
Дар он ҳол Мўсо асои худро раҳо кард ва аждаҳои даҳшатнок шуда, ҳама мору аждаҳои соҳиронро даркашид. Соҳирон ба Худои ягона имон оварданд.
Фиръавн дар хашм шуду гуфт: