илиён дар майдон шодӣ мекарданд ва аз садои онҳо Фиръавн бедор шуд. Пурсид:
–Ин ғиреву садоҳо аз чист?
Имрон гуфт:
–Инҳо аз шавқи дидори шоҳ шодӣ доранд ва пойкўбӣ мекунанд.
Фиръавн гуфт:
–Шояд ин сухан дуруст бошад, аммо ман аз ин садоҳо бўйи шуме мешунавам. Ба майдон бираву бибин чӣ хабар аст?
Имрон ба майдон рафт ва бо чеҳраҳои ошуфтаву ғамгини ситорашиносон рў ба рў шуд. Зоҳиран онҳо дар осмон ситораи Мўсоро дида ва дониста буданд, ки он чи Фиръавнро хуш намеояд, пеш омадааст ва аз тарси Фиръавн нигарон шуда буданд. Имрон чун ҳақиқатро дарёфт, ба онҳо бонг зад, ки чаро аз чунин ҳодисае пешгирӣ накардаед.

Узр оварданду гуфтанд: «Эй амир!
Кард моро дасти тақдираш асир.
Ин ҳама кардему давлат тира шуд,
Душмани шаҳ ҳаст гашту чира шуд».

Имрон, ки воқеиятро медонист, худро ошуфта нишон дод ва ба ҳузури Фиръавн давид, ўро аз ҳодиса огоҳ сохт. Фиръавн дастур дод, ки ҳама ситорашиносонро ба ҳузураш биёваранд. Чун омаданд, фарёд зад:

Ман шуморо бардарам в-оташ занам.
Бинию гўшу лабонтон барканам.
Ман шуморо ҳезуми оташ кунам,
1
Айши рафта бар шумо нох(в)аш кунам»

Ситорашиносон гуфтанд:

. Нох(в)аш – нохуш.