оҳувон аз ин макон рафтанд, одамон барои пайдо кардани чашмаи сеҳрангез бурсзоронро буриданд, лек мурод ҳосил нагашт. Шояд он чашма аз нав худро ба ман намуда бошад, андешид Саид…
Садои ногаҳонии тир ҷангалбонро як қад паронд. Вай миёнбандашро лаби чашма фаромӯш карда, ҷонҳавл боло давид.
Аз шикорчӣ на пай буду на нишоне. Хирсбачаи захмӣ чашмони калони ноумедашро аз ҷангалбон намеканд. Гӯё мехост охирин бор ба инсонҳо назар дӯзад. Аз онҳо гуноҳашро пурсад. Хирсбача талоши хестан кард, аммо натавонист, базӯр худашро поёнтар кашиду якпаҳлӯ афтид. Саид осема ба атроф нигарист ва дар нишебии Сурхдара марди силоҳдореро дид.
Ҷангалбон ӯро шинохт. Ин ҳамон Носир буд, ки соли гузашта ҳангоми шикор Саид бо ӯ дастбагиребон шуда буд.
Ҷангалбон бо чанд хез худро ба ӯ расонд:
– Хуни ҳамин хирсбача як рӯз мегирадат. Биё, як бор ба чашмаш нигар, бубинам тоқаташро дорӣ ё на!
– Намефаҳмам, чӣ мегӯӣ.
– Нағз мефаҳмӣ, ун ҳайвони безабона тири камони ту захмӣ кард.
Ҷангалбон дид, ки шикорчӣ сархушу маст аст ва гуноҳашро ба гардан намегирад, чолок ба ӯ дарафтода камонашро кашида гирифт.
– Инро ба милиса мебарам, он ҷо маълум мекунанд, ки шикор кардӣ ё на.
Носири сармаст бепарво хандид:
– Одамгариро фаромӯш кардаӣ, нодон! Як хирсбача мурд, дигараш пайдо мешавад.
Носир аз кисааш як банд пул бароварда ба мӯйсафед дароз кард.
– Ма, гир, ба зиндагии яксолаат мерасад…
Саид ҳарчанд мехост чизе гӯяд, забонаш намегашт. Танҳо ҳаминро тавонист, ки мили камони аз дасти шикордузд гирифтаашро сӯи ӯ рост кард. Ранг аз рӯи Носир парид, худро зуд паси бурси бузург кашид, пас ҷонҳавл рӯ ба нишеб гурехт.
Саид танҳо монд. Баъди андак сари моҷарои рафта андешид. Бори дувум буд, ки Носирро ҳангоми шикор дар