хоб буд. Ба ин тӯдаи барф онҳое, ки ахлоти шабонаро мерехтанд, аҳамият намедоданд. Саги пир бошад, фориғ аз азобу ранҷ таҳи барф мехобид...

САГИ ЗАРД

... Бори чандум аст, аниқ намедонад. Балки мӯйсафеди хастаи пакарнамо худашро бепарво вонамуд карда банди сагро кафи даст маҳкам дошта, роҳи бозори Яккачинорро мепаймуд.
Саги зард аз қафои соҳибаш базӯр мерафт. Роҳи шиносро боз тай намудан барояш гарон буд, ки каллаашро яктарафа карда қадаммонии соҳибашро зеҳн монд...
Бозори ҳайвонот серғавғо ба назар расид. Аз ҳар гӯшаи он садои шиноси савдогарон, овози ҷонварон баланд мешуд.
Мӯйсафед дохили бозор шуда паҳлӯи ду-се фурӯшандаи дигар, ки аз ночорӣ гурбаю кафтар мефурӯхтанд ҷой гирифт.
Мӯйсафед ҷои мувофиқ ёфта, ба ҳамроҳонаш хубтар назар афканд. Дид, ки ҳар кас ба кори хеш овораю саргардон аст. Яке гурбаашро таъриф дораду дигаре харгӯшашро, сеюми кабки болои дасташро ситоиш мекунад. Аммо ба назари пирамард расид ё хаёл кард, ки онҳо ба ҳолати ноқулай афтоданд, зеро дар ин шабурӯз ҳайвон ё ҷонвареро фурӯхтан кори осон набуд.
Тамошои бозори сермағал ба дили мӯйсафед зад, ки ба паҳлӯяш, ба дӯсти вафодораш назар дӯхт.
Саги зард мисли соҳибаш орому осуда метофт. Гоҳе забонашро бароварда пойҳояшро мелесид, баъд ба банди дасти пирамард бо дили нохоҳам нигоҳ карда иринҷос мезад. Вай дар тааҷҷуб буд, ки ин дафъа чӣ хел як илоҷ карда сагашро фурӯшаду ҷонаш халос шавад. Саги зард бошад, дар сар андешаи дигар дошт. Ӯро хумори бозӣ, сайру гашт бо ҳамсолонаш гирифта буду орзуи озодӣ дошт. Мӯйсафед дар ҷои интихобкардааш баҳузур нишаст. Фаҳмид, ки аломати пирӣ ҷисму ҷонашро бефараву лакот кардааст. Дасту панҷаи шахшӯли дурушташ мисли пештара итоаташ намекарданд. Акнун овози ҷонварон, шӯру мағали одамон ба гӯшаш нофорам мерасид.
– Мӯйсафед, ҳой мӯйсафед! – гӯён касе аз паҳлӯяш фарёд кард. Чанд қадам дуртар соҳиби овозро диду дарав шинохт. Ин