МАРГИ САГИ ЧӮПОН

Чӯпони пир имсол ба таҳдашт нарафт. Ҳавсалаи кӯчбандӣ ҳам надошт. Мехост дар дами пирӣ дар кӯҳистон монад.
Бафурҷа дам гирад. Аздусар соли охири чӯпонӣ. Дигар мардуми таҳдашт ба чӯпон эҳтиёҷ надорад. Хоҷагиҳои чорводорӣ ҳам намондаанд. Одамон як-ду молу гове, ки доранд, худашон бонӣ мекунанд, – аз дил гузаронд чӯпони пир. Эҳа, давраҳое буд, ки чӯпонро киҳое ба суроғаш намеомаданд. Рамаи гӯсфанди колхоз дар ихтиёраш ки буд, касеро назараш намегирифт. Якта-нимта гӯсфандони ошноҳояшро ҳам ба рамаи хоҷагӣ якҷоя карда чиллаи тобистон аз тахдашт роҳӣ мешуд.
Рама ду-се рӯз дар роҳ мемонд. Раҳораҳ рамаи гӯсфандонро ҳай мекард. Ҳини аз роҳҳои мошингард гузаштанаш ҳай азоб мекашид. Сигнали мошину доду фарёди роҳгузаронро гӯё намешунид. Зеро ба ҳамааш одат карда буд. Медонист, ки саги вафодораш сару калобаи рамаро меёбад. Ӯ аз қоши зини аспи саманд гоҳе қамчинашро боло бардошта ҳаюҳуй мекарду бо қираи чашм нигоҳ аз роҳгузарон намеканд. Дар худи ҳамин роҳ то ба чарогоҳ расидан сари се-чор гӯсфандро мехӯрд.
Лаҳзаи қулай кофта ба роҳгузарон мол мефурӯхт.
Чӯпони пир акнун хаёле ба ёди ҳамон рӯзҳо мезист. Ҳамаи рӯзгори гузаштаи ширинаш калбашро гарм мекарданду мурданро, гӯру қиёматро хаёле фаромӯш мекард.
Ҳоло чӯпони пир соли охири чӯпониашро мегузаронд.
Акнун ӯ ба ҷои галаи гӯсфандони хоҷагӣ як даста моли майдаи тоҷирони навбаромадро бонӣ мекард. Ба неву нестони фарзандонаш эътибор надода, бо сагаш дар чарогоҳ монд.
Хайр чӣ, андешид чӯпони пир. Тоҷирон, – ин бӯзбалаҳои шаҳрӣ ҳамаи чизро барояш муҳайё кардаанд. Хонаву дари обод, хӯрок фаровон, қӯтани гарм, ҳатто милтиқ ҳам ёфтанд барояш. Чӯпони пир дар давраи аввал аз гирифтани ёрдамчӣ ҳам даст кашид. Мазмун, ба сагаш сахт эътиқоду бовар дошт.
Чӯпони пир кай медонист, ки феъли сагаш дигар шудааст. Ҳа, дигар...
Охир, имсол дасту дили саги доною рамузфаҳм тамоман аз