Сухани Остонақул ба ҳақиқат монанд буд: он рӯзҳо сардори сохтмони роҳи оҳани шарқии баҳри Хазар (Закаспий) генерал– лейтенант Анненков аз Тошканд озими Чорҷӯй шуда, дар сари роҳаш ба Кармина фуромада, Аҳадхонро дида, бо ӯ якка ба якка суҳбате карда буд.
«Балки, дарвоқеъ, ба валиаҳд аз генерал–губернатор Розенбах мактубе оварда бошад? – фикр кард қушбегӣ – Остонақули мудаббиру маккор дар Кармина ҳам ҷосусҳо дорад, аз воқеаҳои қалъаи ҳокими он ҷо бохабар аст». Бо ин мулоҳиза вай ба бий–додхоҳ саволи зиёдатии: “чун донистӣ ва аз кӣ шунидӣ?”-ро надод. Ва барои он ки бий– додхоҳ ҳарифашро гӯли аз олам бехабар напиндорад, хавотирӣ ва бесариштагии худро пинҳон дошта гуфт:
– Ман аз ин гап хабар дорам... Ба фикратон, губурнотур кадом «мансабдорони калон»–ро дар назар дошта бошад?
– Ман чӣ донам, – муғамбирона ҷавоб дод Остонақул. – Мову шумо барин мансабдорони пиршударо дар назар доштагист–дия.
Ба ҳамин тариқ, вай мизбонашро дар парешонӣ ва такопӯи ботинӣ гузошта бадар рафт.

---

Баъди чоряк соат дар меҳмонхона Муҳаммадшариф девонбегӣ пайдо гардид.
– Гапзанон кардетон? Вай бетавфиқ чӣ мегӯяд? – пурсид вай аз падараш. «Вай бетавфиқ» Остонақул буд.
Пирамард кинояҳои хавфомез ва истеҳзоҳои заҳрбези
Остонақулро нақл карда буд, ки девонбегӣ барошуфт, беқарор гардид.
– Масъала маълум, – хулоса баровард ӯ. – Вай бо губурнотур ва балки бо худи тӯра ҳам бар зидди мою шумо забон як кардагӣ. Губурнотур ошнояш–ку! Ҳоло, ки дер нашудааст, нақшаи ӯро барбод додан лозим.