МУШАК, ГУРБА ВА ХУРУС

Мушаке аз хонааш ба сайру гашт баромад. Вай дар рӯи ҳавлӣ сайру гашт карда, боз ба пеши модараш гашта омад. „Модарҷон, ман ду ҳайвонро дидам. Якеаш бадҳайбат, дигараш бошад меҳрубон буд“. Модараш пурсид: „Гӯй ки ту чӣ хел ҳайвонҳоро дидӣ?“ Мушак гуфт: „Якеаш бадҳайбат, ана ҳамин тавр дар рӯи ҳавлӣ мегардад: пойҳояш сиёҳ, тоҷаш сурх, шокосачашм, биниаш мисли чангак мебошад.
Вақте ки ман аз пешаш мегузаштам, вай даҳанашро калон кушод, пояшро бардошт ва чунон сахт фарёд задан гирифт, ки ман аз тарс намедонистам ба куҷо равам!“

— Ин хурӯс мебошад, — гуфт муши пир. — Вай ба ҳеҷ кас зарар немерасонад, аз ӯ натарс. Хайр ҳайвони дигар чӣ хел буд?

— Дигараш дар офтоб хобида гарм мешуд. Гардани ӯ сафед, пойҳояш хокистарранг, пашмаш ҳамвор, худаш сари синаи сафедашро мелесид ва думашро андаке ҷунбонда, ба ман нигоҳ мекард. — Муши пир гуфт: „Беақл ту, беақл. Охир вай худи гурба мебошад“.