баргӯ гулҳои он истифода мебаранд. Онро хаттӣ фикр накарда истифода бурдаанд. Ин сусткунандаи нафас онҳоро вақти парвоз ба сустшавии суръаташон оварда мерасонад...»

«Вале дар мо чӣ?..» — тоқаташ тоқ шуда пурсид Бобо Алеся.

«Дар тарафҳои шумо аз қадим боз гули Бӯйимодарон мерӯяд.
Неш шумо шира ҷамъ карда, ба вай аҳамият намедоред. Ин растании зеборо оруҳои асал парастиш мекунанд. Ва ҳоло, то ҷое ки ман медонам, оруҳои асал дар ҷойҳои шумо кам шудаанд. Соҳибони боғот оруҳои худро ба ҷойҳои дигар, ба марғзороне наздик мебаранд, ки он ҷойҳоро Асалгул зебу оро медиҳад. Мегӯянд, ки ин гули асалдор бас хушбӯй аст. Асале ҳам, ки аз он ҷойҳо ҳосил мекунанд, басо хуштамъ аст. Ҷойҳои занбӯрони асалро ишғол намуда, шумо нафаҳмидаед, ки Бӯйимодарон - ин гул барои шумо нест, зеро вай ба эҳсосот — ба пойин шудани суръати болу пари шумо таъсир мерасонад. Дар натиҷа, дар мубориза бо мушҳои паррон шумо болои ҳам, яке паси дигар, ба мағлубият гирифтор шудаед».

«Шираи Бӯйимодарон ба ман хеле маъқул аст... Аз ин маълум, ки истифодаи он барои мо мумкин нест?».

«Бираву ба бошандагони Титово қисса бикун ва дониста бош, пеш аз он ки кореро ба ӯҳда гирифтани мешавед, лозим меояд, ҳамаашро нағзакак мулоҳиза бикунед. Ба Тит салому паёми маро бирасон. Шитоб бинмо, то ки Ганҷиро зинда дарёфт намой. Охир, ӯ назар ба ту хеле пир аст. Рафту ӯро зинда набинӣ, пас сарварии бошандагони он ҷоро ба зиммаи худ бигир. Эҳтиёт шав, ақлатро гум накун! Ҳеҷ гоҳ асабонӣ машав, ки аз ҳар гуна вазъи ноҳинҷор ҳам раҳои ёфтанат мумкин.
Бигузор Бӯйимодарон — растании дӯстдоштаи занбӯрони асал бошад.
Онҳо боз ҳам ба марғзорони шумоён бозмегарданд. Ва ҳамин ки аз шираи он даст мекашед, аз нав ба зидди мушҳои паррон истодагарӣ карда метавонед».

Ҳашаротшинос ба дари утоқ наздик шуд. Ба Бобо Алеся роҳи сафед хосту дарро воз намуд. Шапалак миннатдорӣ изҳор кард, болу пар зад ва ба сафари дуру дарозаш омодагӣ гирифт. Вай бо тамоми нерӯ ва умеду орзуҳои наҷиб парвоз намуд. Боварии комил ҳосил карда буд, ки зӯруди бошандагони Титово дигар нест намешавад, тақдир барои онҳо ҳаёт бахшид, ҳарчанд ки он пурташвиш аст, вале ояндаи равшан, шоҳонавар ва хушбахтона дорад.