Инро гуфту аз сӯрохӣ берун ҷаҳид. Баъд якбора ба рақсидан сар кард. Девҳо, ки аз ин кори пирамарди туршрӯ ҳайрон шуда буданд, ба ҳамдигар нигоҳ карданду гуфтанд: «Аҷаб девонае! Нигоҳ кунед, вай тамоман мисли он дафъа девакӣ намерақсад!»

Яке аз девҳо аз ҷой хесту фарёд зад: «Бас кун, пирамард... рақсҳои масхараомезат ба дилам зад... Бас кун!»
Пирамардӣ туршрӯ гуфт: «Мӯҳлат бидиҳед, ки боз бароитон бирақсам. Рақси ман зебост, нигоҳ кунед... ман ин хел бозӣ ҳам карда метавонам. Хоҳиш мекунам, тамошо кунед...!» Аммо деве, ки хеле асабонӣ шуда буд, гуддаи пирамардӣ хандонрӯро гирифту ба тарафи дигари рӯи пирамардӣ туршрӯ часпонд. Баъд гуфт: «Ана ин себи ҷангалиИ ту! Мо дигар намехоҳем, ки бо ту бозӣ кунем. Рав, гум шав, дигар ҳеҷ гоҳ дар ин тарафҳо пайдо нашав!». Ва баъд, пирамардро чунон лагаде зад, ки то назди хонааш парида омад. Пирамардӣ бечора ҳоло маҷбур буд, ки бо ду гудда ба хона дарояд.
Хуб, бачаҳо! Ба фикри шумо ҳамсари пирамарди дувум бо дидани шавҳараш чӣ гуфт? Ҳм...? Ман ҳам намедонам, чунки ба хонаи пирамарди дувум нарафтам, то давоми афсонаро бароятон нақл кунам. Фақат медонам, ки пирамарди хандонрӯ ба аёдати пирамарди туршрӯ рафт ва ба ӯ гуфт, ки ту ҳам бояд дигар туршрӯ набошӣ, то ба орзуят бирасӣ.