Буд-набуд, солҳои пеш, дар яке аз деҳкадаҳои Ҷопун пирамарди заҳматкаше зиндагӣ мекард. Ӯ аз зиндагиаш розӣ буду гаме надошт. Танҳо як чиз ӯро андӯҳгин мекард — гуддаи калони себшакле, ки дар рӯяш баромада буд.

Рӯзе пирамарди ҳандонрӯ барои ҷамъ кардани ҳезум ба ҷангал рафт.
Вақте ба он ҷо расид, ногаҳон ҳаво тира шуду борон борид. Пирамард ба худ гуфт: «Худоё! Акнун дар ин боронӣ чӣ кор мекунам?» Баъд ба ин тарафу он тараф давид, то дар ҷое пинҳон шавад. Ҳамин вақт чашмаш ба сӯрохи калони танаи як дарахт афтод. Ба худ гуфт: «Ёфтам. То вақти борон бас шудан дар ин ҷо мешинам.»
Пирамард ба даруни сӯрохии дарахт даромад. Як дам нагузашта буд, ки хобаш бурд. Вақте чашмонашро кушод, ҳама ҷо аллакай торик шуда буд. Тарсону ларзон ба гирду атрофаш нигоҳ кард. Бале, шаб шуда буд. Шаби ҷангал хеле ваҳмнок буд. Пирамарди хандонрӯ оҳе кашиду ба худ гуфт: «Чӣ хоби бевақте буд! Хок бар сарам! Бечора занам чашмаш ба роҳи ман аст, ки кай бармегашта бошам? Бояд ҳатман ба хона равам. Чӣ, ки нашавад, илоҷе карда бояд худро ба хона расонам.»