Вақте мехост, ки аз сӯрохии дарахт берун барояд, ҳанӯз пояшро ба замин нагузошта, дубора баргашту дар дарахт пинҳон шуд... Албатта шумо фикр кардед, ки барои чӣ пирамард ин хел сахт тарсида баргашт? Ҳозир мегӯям: чандто деви сурҳу кабуд ва сабз ҷашне барпо карда буданд ва мехӯрданду менӯшиданд. Боз медонед дар куҷо? Дар пеши ҳамон дарахте, ки пирамард дар сӯрохии он нишаста буд! Баъд, девҳо ҷастуҳезкунон ва пойкӯбон бо ҳаракатҳои аҷоибу ғароиб ба рақсидан даромаданд.
Пас аз лаҳзае, яке аз девҳои сурх бӯй кашида бо садои баланд гуфт: «Бӯйи одамизод меояд!... Не, хато намекунам, бӯйи одамизод аст!»

Девҳои дигар ҳам бӯй кашиданду ҳама бо як овоз гуфтанд: «Рост мегӯӣ... як бӯе меояд. Бӯйи одамизод!»

Деви сурх гуфт: «Бояд дар ҳамин наздикиҳо бошад, ҳамин чанд қадам аз мо дуртар.»

Девҳои дигар ҳам фарёд кашиданд: «Эй одамизод!... Худатро фавран нишон деҳ, вагарна туро гирд карда як луқмаи хомат мекунем!»