ЛОНАИ МУСИЧАҲО

Каримҷон ҳар саҳар бо садои хушу гуворои “ку-ку-ку”-и мусичаҳо аз хоб бедор мегашт. Пеш аз мактаб рафтанаш як бор ба лонаи мусичаҳо, ки дар токи болохона ҷойгир буд, назар афканда, бо дили пур дастурӯй шуста, баъди чойнӯшӣ мактаб мерафт. Ин саҳарӣ Каримҷон овози шиноси “ку-ку-ку”-и мусичаҳоро нашунид. Дилаш яке ганда шуд. Зиқу бо хотири парешон дарав ба токи болохона нигоҳ карду дуд аз димоғаш баромад. Қариб гиря кунад. Кадом дилсиёҳе хасу пахолҳои лонаро партофта, онро вайрон кардааст.

Каримҷон дигар мусичаҳоро надид. Фаҳмид, ки онҳо аз одамон сахт ранҷидаанд. Чӣ разилӣ, — фикр кард ӯ. Магар ин паррандаҳои беозор ҷон надоранд. Онҳо ба одамон чӣ бадӣ кардаанд, ки чунин ҷазо дидаанд?

Имсол баъди боронгариҳо ҳаво гарм шуд. Як саҳарӣ ҳанӯз офтоб набаромада буд, ки Каримҷон овози шиносеро шунид. Аз ҷояш як қад парида хест, “ку-ку-ку”-и мусичаҳои шинос чун оҳанги дерина ӯро бурун овард. Каримҷонро ҳеҷ бовариаш намеомад. Охир мусичаҳо паст парида, ба токи болохона хасу пахол мекашонданд. Писарак ба лонасозии мусичаҳо зеҳн монда мехост фаҳмад, ки азми онҳо қавист ё дудилона. Дид, ки бо ҳавас лонаи худро дуруст мекунанд. Аз дил гузаронд, инсонҳоянд, ки ба якдигар кинаву адоват, қасосгириро мепарваранд, аммо ҷонварому паррандагон аслан кина намегиранд. Боз хона месозанд “ку-ку-ку”...