Озарбойҷон. Шом ноором. Рофеъ бинни Ҳарсама дар Хуросон... Имрӯз халофат қудрати пештараи худро қариб аз даст додааст. Фақат ба иғвогариву ҷангандозӣ машғул аст ва ба ин восита бақои мутазилли худро нигоҳ медорад. Мо дар ин қисмат бо шабушкхӯрҳо даргир ҳастем...

Фақат бо таАССУФ метавонем бигӯем: "Ку Рустаме? Оре, "ку Рустаме"?

Қосиди амир Наср меояд ва таъзим мекунад. Ҳозирон ба эҳтироми шоҳ ба пешвози ӯ аз ҷой мехезанд.

Исмоил: Бифармоед, аз боло...

Дар ҳамин асно аз канораи боғ садои ғаши кӯдаке баланд мешавад. Ғуломон ба атроф медаванд. Ҳозирин парешонҳолона ба сӯйи фарёди кӯдак менигаранд.

Исмоил: Боке нест. Бифармоед...

Қосид: Боиси заҳмати шумо намешавам. Фавран бояд баргардам. Ин бегоҳ шоҳи ҷаҳон меҳмондорӣ хоҳанд кард. Таманнои ҳузури шумо ҷанобони олиро дар ин меҳмонӣ доранд.

Исмоил: Ба чӣ муносибате?

Қосид: Сафире аз ҷониби фақеҳи бузург, аз Бухоро омадааст. Шоҳи бузург ин бегоҳ аз эшон пазироӣ хоҳанд кард.

Дар ҳамин вақт ғуломон аз канори боғ бармегарданд. Ҳанӯз шоҳзода ҳик-ҳик мегиряд.

Ҳоҷиб: Шоҳзода аз гургҳои қафас тарсидаанд. Аҳмад аз бағали ғулом поин омада ба сӯйи падараш Исмоил меда- вад ва худро ба оғуши ӯ партофта гиря мекунад.

Исмоил: Магар шоҳзодагон метарсанд? Айб аст. Ман наметарсам.

Исмоил ашки чашмони писараш пок мекунад.

Исмоил: Бисёр хуб. Акнун бирав, дигар ба канори боғ нарав.

Аҳмад аз оғӯши падараш раҳо шуда ба сӯйи кушк меда- вад. Ҳозирон бо табассуму меҳрубонӣ аз пасаш менига- ранд. Оҳу, ки озодона андаруни боғ мечарид, ба лаби ҳавз меояд. Қосид бори дигар таъзим намуда, иҷозаи рафтан мегирад.

Қосид: Дигар музоҳими эшон намешавам.

Меравад. Ҳозирон ӯро то назди дарвозаи кушк гусел мекунанд. Дар назди дарвоза Муҳаммад бинни Нӯҳ ва Муҳаммад бинни Умар ва Абдуҷаббор бинни Ҳамза низ