бошад, вале ҷуз ғариза аст. Пас чист, худоё? Ло ҳавла ва ло қуввата илло биллоҳ! Он чи бар забони ман ҷорӣ мешавад, каломи шайтанат нест, гумроҳӣ нест, шак нест. Ҳидоят ба сӯи туст. Вале мансух аст. Ҳидояти қадиму ҷадид аст. Ҷанги қадиму ҷадид нест. Онҳо дар ман сулҳ кардаанд, дар созишанд. Дар танҳоӣ бо ту аз қадим мегӯянд, бо дигарон аз ҷадид. Ман бо худам қадимам, вале бо дигарон ҷадидам. Эй яктои беҳамто, ин дугонагӣ чист? Имон ё илҳод? Ғурур ё тарс? Худхоҳӣ ва ё тавотӯъ? Исён ё таслим? Чаро бо худ исёнам, вале бо дигарон таслим? Худоё, ман тарс аз ин дугонагӣ дорам, ки мабодо бар бандагонат ошкор шавад. Он гоҳ аст, ки туро фаромӯш хоҳанд кард, — он гоҳ аст, ки бо ному “амри” ту ҷиноят хоҳанд намуд, зеро расолати хешро аз ёд бурдаанд. Моҳияти офариниши туро аз хотирҳо зудудаанд. Онҳо аз як офариниши худогуна, ки ҳар нафас бояд худогунатар шавад, як муҷассамаи Абулҳавл сохтаанд, бутхона сохтаанд. Он чӣ ту дар офариниши ӯ медонистиву дигарон шак карданд, инак ҳам надонистанд. Ҷазои Ҷамшед қаҳри ту набуд, ӯ офаридаи туро ба сӯйи худогуна шудан, инсон шудан мебурд. Инҳо буданд, ки ӯро қаҳр карданд ва аз сирати мустақим баргардонданд, балки тариқи туро ба қаҳри кардани ӯ қатъ карданд. Ман аз ин гуна фарҷомҳо метарсам. Ҷамшедрро рад карда, Заҳҳок мепазиранд, Алӣ кушта Муовия меоранд. Инон дар ивази Ту Сикка пазируфтаанд. Ин исёни мардудшудагон аст. Ин тариқи парастандагони гӯсолаи Қорун аст. Гӯсолаи Зарди Сомирӣ!

Эй аз Офариниш бениёз, эй ба ҳама олам Ҳаст, эй ҳама ҷаҳон дугонаву ту Якто, ман паноҳ фақат ба ту овардаам. Дар ин олами дубуна чун метавон бо ту монанд шуд?! Якрӯ шуд? Якто шуд?!! Оё юге фарохури гардани ғафси ҳафтоду ду миллат фароҳам омадааст?! Оё башар ҳадафи хешро ёфтааст?... Оё башар ҳадафе дорад?! Оё башаре, ки ба гунаи фариштагон бошад, вуҷуд дорад?! Оё башар метавонад худогуна бишавад, дар ҳоле, ки худ вучудаш тахтушшои шак қарор гирифтааст? Чора чист? Аз рӯйи сояҳои ин махлуқи башаргуна бояд ҷаҳид? Мисли Ҷамшед бояд парид, чун Кайхусрав бояд раҳид. То он замон домонгири ту хоҳанд буд, эй худо. Бо номи ту фасод хоҳанд кард, эй парвардигор. Оҳ агар башар медонист, ки дар самти муқобили ту қарор гирифтааст! Аз ту дур гардидааст! Эй кош башар ин хатои хешро мешинохт ва бар худ иқрор мекард!