Зайд: Аз мо гузашт, ки насиҳати амирамро напазируфтем ва аз мақсади хеш барнагаштем. Тақдир чунин буд ва ҷои таассуф нест. Мо бо ҷомаҳои сафед ботини сиёҳ доштаем ва солори ғозиён ҳанӯз бо парчами муслимӣ кори сафеди ҷадди мо мекунанд.
Амир Исмоил Абулҳусайни Зайдро дар бараш менишонад. Бузургони давлат ворид мешаванд.
Симо-ал-Кабир: Ҳасан бинни Муҳаммад омадааст.
Амир Исмоил: Ӯ кист?
Симо-ал-Кабир: Ибни Толут, аз сарҳангони Муътазид.
Дар хусуси Чӯйи Мӯлиён...
Амир Исмоил: Ин муомиларо ба вақти дигар гузоред ва ё ҳуҷҷатҳояшро омода созед.
Симо-ал-Кабир меравад. Амир Исмоил ба суханонаш идома медиҳад.
-Чаро сипаҳсолори мо Ҳамӯя бинни Алӣ ҳузур надорад?
Ҳама ба сӯйи якдигар менигаранд ва аз якдигар ҷавоб меҷӯянд, вале дар ҳамин вақт Ҳамӯя бинни Алӣ ҳозир мешавад. Ҳозирин нафаси осуда мекашанд.
-Мо маслиҳати шуморо гирифтем, дар ҳаққи Ҳорун хато кардем. Набоист ӯро мефиристодем.
Ҳамӯя: Амирам, ҷанг аст. Агар накушӣ кушта хоҳӣ шуд.
Агар зафар наёбӣ мағлуб хоҳӣ шуд. Ҳеҷ сипоҳе ба худ ин зиллатро раво намебинад.
Амир Исмоил: Сулҳ ҳам усули ҷанг аст!
Нӯҳ: Доии Табаристон напазируфт. Ин ҷо гуноҳи мо нест.
Амир Исмоил ба Абулҳусайни Зайд рӯ меоварад:
-Сайидзода назди мо муҳтараманд. Ишон ба гирифтани ҳар гуна тасмим ихтиёр доранд. Агар хоҳанд метавонанд ба ниёбати мо ба Табаристон баргарданд.
Зайд: Аҳволи Табаристон аз ҷангҳои охир тағйир гирифт ва наметавонам он ҷо бишавам. Дар Бухоро монданам авлотар.
Амир Исмоил: Ин чун мешавад, ки аҳли аёл он ҷо бошад...
Зайд: Ман ҳанӯз издивоҷ накардаам, балки фурсате наёфта будам.
Амир Исмоил: Агар сайидзода зид набошанд, мо худамон бароишон аз Бухоро ҳамсари муносиб пайдо мекунем.
Абулҳусайни Зайд аз хиҷолат сар поин меоварад.