Муҳаммад бинни Нӯҳ аз паи изҳори асир меравад ва амир Исмоил худ ба худ меандешад.

“Ҳарчанд сипоҳи алавӣ ҳазимат ёфтаанд, вале минтақа ором нахоҳад гирифт. Мардумро, он чунон ки сирати алавиён аст, дар муқобили хилофат қарор хоҳанд дод. Абулҳусайни Зайдро ба сиёдати хеш бояд онҷо фиристод, то аз шӯришҳои эҳтимолӣ пешгирӣ шавад. Дар акси ҳол...”

Муҳаммад бинни Нӯҳ сайиди асирро пешандози ду сарбоз меорад.

Амир Исмоил: Ҳанӯз дар банд?! Инсон қодир нест дар як вақт ҳама ҷо бошад, ҳамаро бинад, ба як амал ҳазор кирдор кунад. Ин таҷовуз бар ҳукумати Худованд аст, аз як банда даъвии чунин иддао куфр аст, писарамӯи азиз! То ба кай ҳама корро ман худам мекунам?! Инсоф диҳед. Зӯри ман барои расидагӣ ба ҳама корҳо намерасад! Пас шумо давлатмардони кишвар ба чӣ кор меоед?!

Ва худ амир Исмоил ба боз кардани банди дасту пои Абулҳусайни Зайд бинни Муҳаммади Зайд фарзанди доии мақтул мешитобад, вале Муҳаммади Нӯҳ пешдастӣ мекунад ва амирро аз ин амал пешгирӣ менамояд. Ӯ бо сарбозҳо якҷоя дасту пои сайиди асирро аз банд озод месозад.

Амир Исмоил: Ман ҳеҷ гоҳ розӣ набудааму нестам, ки бо асирон, хусусан асилзодагон ҳамчунин рафтор кунанд. Ин амали язидӣ аст! Ман иҷоза нахоҳам дод! Дигар бас аст! Ман намедонам ин талафоти сайидзодаро чун метавон ҷуброн кард. Ин сӯғи ман аст, ки перомунамро роҳзанону худкомагон гирифтаанд.

Зайд: Аз қазо чунин рафта будааст ва андӯҳу нороҳатии амирамро сабабе намебинам. Аъмоли Амри Лайс беҳин сабақе буд. Амирам дар ин амр ҷурме надоранд. Хашму нописандӣ равони мархумро тира сохта буд. Муҷрим мо ҳастем, ки бар ишон лашкар кашидем. Мо сазовор ба накӯҳиш ва уқубату хорӣ ҳастем. Хоҳиш мекунам аз сари меҳрубонӣ бар мо гузашт кунанд, аз гуноҳамон даргузаранд ва он чӣ сазовор бар аъмоламон аст, он раво бинанд...

Амир Исмоил ба гӯшаи даст ашки чашмонашро пок месозад ва сайидзодаро ба канор мекашад ва сарашро бар китфони ӯ мегузорад. Вале наметавонад ашкашро боз дорад ва ҳамчунон мегиряд.