Ҳоҷиб меравад ва пас аз лаҳзае бо Рӯзбон ворид мешавад. Рӯзбон ба ҳозирин таъзим менамояд ва мунтазир меистад.

Амир Исмоил: Бифармо, чӣ дидӣ ва чӣ ҳодисае рух дод?

Рӯзбон: Умри шоҳам поянда бод. Ман дуртар аз ҷойи муояна меистодам ва мушоҳида мекардам. Лашкариён аз он ҷо мегузаштанд, вале касе эътиборе ба меваи дарахт намедод. То ин лаҳзаҳо ҳол бад-ин минвол буд.

Ва сарбоз аз ҳол меравад ва ба мисли тани дарахти табархӯрда ба замин меафтад. Ҳозирин болои сари ӯ медаванд. Амир Исмоил дасти сарбозро гирифта, набзашро месанҷад.

Амир Исмоил: Зуд пизишкро даъват кунед.

Ҳоҷиб меравад. Ҳанӯз дасти сарбоз дар дасти шоҳ аст.

Амир Исмоил: Набзаш суст мезанад. Таб дорад. Кӣ ӯро мешиносад? Ҳеҷ кас! Шумо худро он қадар бузург гирифтаед, ки сарбози хешро намешиносед. Назари худованд дар пастист. Дарвешон аз суфаи пайғамбаранд.

Табиб бо ҳамроҳии ҳоҷиби сарой меояд. Ӯ марде баландболо бо чеҳраи кушоду зебо ва риши мошу биринҷ аст. Ба сӯйи амир Исмоил таъзим мекунад ва шоҳ аз ҷой, ки бар сари сарбоз сари по нишаста буд, мехезад. Табиб сарбозро муояна мекунад ва бо чанд торсакие, ки бари рӯяш мезанад, ӯро ба худ меорад. Амир Исмоил суломез ба пизишк менигарад.

Пизишк: Боке нест, амирам. Аз ғизо нахӯрдан қувваташ таҳким рафтааст.

Амир Исмоил ба сӯйи сарҳангҳо менигарад. Ва ба ҳоҷиб мефармояд.

• Аз ғизои сарҳангҳо биёвар. (Ба меҳр даст бар китфони сарбоз мегузорад). Чанд вақт шуд, ки хӯрок нахӯрдай?

Сарбоз сар ба хиҷолат поин меоварад ва аз шиддати ҳаяҷон ранги рӯяш сурх мешавад.

Рӯзбон: Чаҳор рӯз мешавад.

Амир Исмоил: Чаро аз он меваи себ, ки зераш посбонӣ мекардӣ, нахӯрдӣ?

Рӯзбон (хиҷолатмандона): Соҳиби боғ он ҷо набуд, то аз ӯ иҷозат пурсам.

Амир Исмоил ӯро аз зери кашаш гирифта, бар суфа менишонад ва худ бари ӯ ҷой мегирад.

Амир Исмоил: Ман ҳам чанд рӯзест, ки чизе нахӯрдаам.