Асп зери пои ғулом ба мисли бод мерафт. Ва ҳамин лаҳзаҳо сипоҳи амир маро андар ёфт.
Ва амир Исмоил ангуштарӣ низ пеши ӯ мегузорад. Амри Лайс эътироз мекунад.
Амир Исмоил: Ҳамчун тӯҳфаи мо бипазир.
Амри Лайс: Акнун ин чарқу барк маро чӣ кор ояд?!
Амир Исмоил ба эътирози ӯ эътибор надода, аз ҷояш мехезад ва аз ҳуҷра бадар меравад. Амри Лайс ҳангу манг мемонад. Бародарон дар даҳлез ба ҳам дучор меоянд.
Амир Исмоил: Имрӯз ба шаҳрамон бармегардем. Шумо бо роҳи дигар ба Самарқанд ҳаракат мекунед ва ӯро дар кушки худамон фуруд меоваред. Зинҳор касе аз ин қазия огоҳӣ наёбад. Ҳамеша ба шабҳангом ҳаракат кунед. Бо худ одамони мутмаинатонро бигиред. Фақат ва фақат шабҳангомҳо ба роҳ бароед. Дастури минбаъдаро дар Самарқанд аз мо дарёфт хоҳед намуд. Дар паноҳи Худо бошед.
Абуюсуф Яъқубро ба оғӯш мегирад ва аз ҷабинаш мебӯсад. Юсуф бародарро то беруни кушк гусел мекунад. Амир Исмоил бар ҷармаи хеш нишаста, ба қаср бармегардад.

Л ашкари амир Исмоил дар майдони шаҳр саф кашида буданд ва омодагии сафари Ҳироту Ғазнаро медиданд. Бузургони сипоҳ бо саркардагони амири Сомонӣ аз кушк бадар меомаданд. Ғуломон бо намудор шудани онҳо аспҳояшонро аз истаблҳо кушода, то ба назди зинаҳо оварданд. Амир Исмоил аз ҷайбаш номаеро бароварда, ба писараш Аҳмад месупорад ва шифоҳӣ таъкид мекунад.
Амир Исмоил: Ин нома ба амуят Абуюсуф Яъқуб бирасон ва бигӯй, ки нақшаҳо дигар шуданд. То аз Ғазна баргаштани мо ин ҷо бошанд, вале лаҳзае ғафлат накунанд.
Аҳмад бинни Исмоил бар аспи сурхфоми хеш нишаста, бо суръат аз майдон хориҷ мешавад. Шоҳ Исмоили Сомонӣ бар аспи хеш менишинад ва баъд сарони лашкар аз ӯ пайравӣ менамоянд. Ба майдони шаҳр меоянд ва аз назди лашкар мегузаранд. Сипоҳиён бо як рӯҳбаландии бузург аз шоҳи худ истиқбол мекунанд.
Амир Исмоил: Ман умедворам, сипоҳиёни далеру боимони мо хаста нашудаанд...
Аз саросари лашкар садои ҳамраъйӣ бо шоҳи хеш танин