Ҳар кас, ки ба сар чунин андеша дорад, қаҳраш кунед! Кӯрнамакҳо!

Лашкаргоҳи амир Исмоил

Насими мартуби шомгоҳон шӯълаи гулханҳои назди чодарҳоро меларзонду мерақсонд. Сипоҳиён гурӯҳ-гурӯҳ гирди ин гулханҳо нишаста, байни ҳам сӯҳбат мекарданд. Яке аз фардое сухан мегуфт, ки намедонист рӯзгор чӣ ҳаводисеро бароиш ба армуғон меоварад ва дигаре дар хусуси зану фарзандонаш. Ва саввумӣ хомӯш буд, балки метарсид, мабод ҳарфи куфре ба забон оварад... Аз дурҳо садои таки асп меомад. Лаҳзае ҳамагон хомӯш монданд ва гӯш ба сӯйи садо доданд. Посбонон ӯро боздоштанд. Ва боз сӯҳбатҳо гирдогирди гулханҳо ба гардиш омад. Посбонҳо марди ношиносро ба сӯйи ҷодари амир Исмоил мебурданд...

Бузургони лашкар, қузоти адл назди амир Исмоил ҷамъ омада буданд. Бо ворид шудани посбон ҳама ба сӯйи ӯ менигаранд. Марди сарбоз дар вурудгоҳи ҷодар ба зону зада, сӯйи амир Исмоил заминро бӯса медиҳад.

Посбон: Умри амирам поянда бод, аз ҷониби лашкари саффорӣ қосиде омадааст ва исрор меварзад, ки барои амирам пайгоми муҳиме дорад.

Амир Исмоил: Ӯро биёвар.

Посбон аз ҷодар бадар меравад ва ҳозирон хомӯшона ба ҳамдигар менигаранд, то он лаҳза, ки посбон дубора бо қосид бармегардад. Қосид зону мешиканад ва таъзим мекунад, пешониашро ба хоки зиллат месояд.

Амир Исмоил: Бигӯ, чӣ паёме дорӣ? Магар амири саффорӣ пушаймон шудааст?

Қосид: Мулки ҷаҳон ба коми шоҳ бод, то ҷаҳон боқӣ, номи некӯяш ҷовидон монад. Ман аз назди як гурӯҳ сарҳанги лашкари амири Хуросон меоям. Ишон нақзи байъат бар амир Амр карданд ва мехоҳанд ба лашкари шумо бипайванданд.

Амир Исмоил: Мо аз ин тасмими сарони лашкар ва бузургони Хуросон хурсандем. Вале донистан мехоҳем, чӣ омиле ишонро ба чунин иқдоме водоштааст.

Қосид: Адлу дод ва замири наҷиби амирам, ки шоистагии ҳукумат бар саросари кишварро дорад.