АБАРМАРДИ ШАРҚӢ
Қисса

Дунё чаппа шуд.
Дар ин кишвар одами хушбахт намонд.
Танҳо ба як инсоне, ки ҳамеша бо ҳоли сўфиҳои қуруни мутавассит, бекасу безану бечиз, сағиравор мезисту мардум оҳашро мекашиданд, имрўз дар пиндори дўстони афсўсхор хушбахтӣ ба дил омад. Ба ў ҳасад мебурданд, ба танҳоияш ва бефарзандиаш таҳсин мефиристоданд.
Ў буд, ки эҷод мекард.
Дигарон барои нойи бачаҳошон кор мекарданд.
Ҳич гуна мазҳаберо ба ў наомўхта буданд.
Як одами бемазҳаб буд. Мазҳаб надошт, вале имон дошт. Утоқаш буд: бетартибу норўфтаву ношуста. Махсусан, газхона ҳоли ғарибе дошт, яъне, аз тозагиву назофати сўфиёна дар манзили ў нишоне набуд.
Зиндагияш як хомўшиву сукути дуру дарозеро мемонд.
Ҳама корро карда буд, то ки одамон фаромўшаш созанд.
Безабон, беэътино, беиттилоъ, бехабар, як ҳайкале аз устухону гўшт.
Албатта, ў сўфӣ набуд, шайх набуд, як одами бадбахте буд, ки дар ин дунё хич зиндагонӣ надошт, дар манзили чорум хонааш буд, балки гўраш буд. Ва чун мурдаи гўристон танҳо мезист, ҷое намерафт, касеро ба гўраш роҳ набуд.

Қаҳваро бод кард.
Пеши миз истода буд, ки шакардонро бигирад; рўи миз мўрчаҳо раҳ бурда буданд. Дар дилаш гузашт, ки мўрчаҳо ба шакар раҳ бурдаанд. Баробари ин фикр ба ин ҷо, ки дастаи қошуқе берун шуда буд, нигоҳ кард: яқин, мўрчаҳо ҳастанд.
Шакардон сафед буд ва мисли гучулаи тифл дастча дошт. Сарпўшаи шакардонро бардошт ва шигифтӣ дошт; рўйи шакар аз мўрча сип- сиёҳ буд.
Ногаҳон як дона гўгирд зад ва дар шакардон андохту сарпўшашро баста дид.