Гове пешонасияҳ ба дунболи ў аз дарвоза берун шитобид, кўдаке диловар ба сиёсат рафт, сари гов ҳамла кард, дубора бозгардондаш ба оғил.
Сағира пештар омад. Занаке аз тиреза даруни кулбаро нигоҳ мекард. Кўдакони рўйи ҳавлӣ ва духтаракони пеши дарвоза чашм ба дар дўхта буданд. Тифлаке модина ба домони модараш часпида буду ғарибона ба ў менигарист, кўдаке болойи синҷ бо рўйи обнадида сўйи дарвоза тоб хўрд ва чашмаш дар рўйи сағира дармонд. Зеҳнаш ҳама чизро нақш мекард.
– Ҳа, ҳамон аст. Хонайи маълим аст. Мебинӣ, девори тирезаноки хона аз ҷониби чапи дарвоза аст. Тиреза шаш чашмак дорад. Дар чашмаки чапи пойинӣ, дар ҷойи шиша, маълим селофан кашида буд. Бале, ҳамон аст.
Шишаҳойи тиреза ношуста, пайи гилолуди борон бар онҳо нишаста, хушкида, нақш баста...

Барқ нест. Аз дирўз барқ нест. Шаб низ барқ набуд.
Барқ набуд. Барқ нашуда буд. Дина котиб дар боғ дарахт бурида буд. Дарахт рўйи симҳойи барқ уфтод ва симҳо канда шуданд.
Он хона торик буд. Аз дирўз барқ нест. Офтоб ҳаргиз даруни он хона натобидааст. Сард асту намнок. Ў ҳис мекунад, ки чунин аст: пояш ба сўзиш омад. Пояш намак дораду ба сардиву намӣ ҳассос аст. Вале фарши хона сангӣ набуд, заминӣ буд; хок дошт, коҳгилаш хушкид ва хок шуда ба ранги сафедхок.
Даруни хона торик буд; Оташ дар доданд. Каме рўшан шуд. Нону чормағзу кишмиши сиёҳ низ хўрд.
Пасон зане сар зад ба хонайи сиёҳ ва пурсид:

• Бачаро ҳолӣ мебинед ё вақте ки хобондамаш?
  Усто гуфт:
• Ҳозир мебинам.
  Кўдакро бараҳна карданд. Модараш ўро ба дасти бибӣ дод.
  Бибиш ўро ба бистар бурд.
  Кўдакро рўи бистар ки хобонданд, тарс хўрд.
  Усто ва бибӣ ба рўяш хам шуданд.