Нисфирўзиҳо, вақте ки мардуми хаста ва вомондаи деҳаро хоб лагад мекард, ў як мушт гандум аз сари ҳар халтае гирифта, ба як халтаи талқони куҳан меандохт ва сари гардан мекард. Ў ҳамеша аз ҳавлии Ҳидоят мегузашт. Дар миёнаи девори онҳо як даричае буд, дарича аз чапарак буд, аз бофтаи химчаҳои шулаш, ки дар бари хонаи куҳнаи пирамард мерўид, даричаи чапар ҳамеша аз дарун тамба дошт. Аз ин тараф кушода намешуд, мўйсафед бо сад эҳтиёт ба назди чапарак меомад, ки касе аз ҳамсоягон бедор нашаванд. Масалан, писари хурдии усто Раҷабалӣ- Убайд. Убайд, додари хурдии Ҳидоятулло, ки кўдаки шўху мазоқие буд. Агар Худо накарда гап ба даҳони ў расад, дигар аз шармандагӣ ҷои гурез нест. Вақте ў ба даричаи чапар наздик шуд, дар маҳкам буд. Фарёд мекард, фарёд мекард: «Во Раҳмат! Во Раҳмат!» Мўйсафед бедандон буду он вақт Убайд бедор.
Дар зери ангур нишаста, сурат мекашид ва ҳама фарёдҳои пасту баланди сўфӣ Холмуродро мешунид, вале сир бой намедод. Баъдтар, вақте ки ў як хунарманди номӣ шуд, аз ин воқеаҳои овони тифлӣ як нумери аҷибе омода намуда, назди нависандагон намоиш дода буд, ки то ҳол аз ёди онҳо нарафтааст. Тамоми манзараи як нисфирўзии деҳаи Давлатшоҳиён дар пеши назари мардуми дар толор нишаста ҷилва намуд бо ҳама зебоиҳояш, бо ҳама нотакрориҳояш. Раҳмат набераи ҳамин сўфӣ Холмурод аст.
Тағои Махсум омад ва ўро ниҳеб кард:

• Садқаи очаат шавӣ ту! Модари Рахмат пахлавон буд,
• Ту як кори майдара бе ман буд намекунӣ. Ба Душанбе тилфон кардӣ?!
• Ҳо, бобо!
• Гуфтишон?
• Ҳо, бобо!
• Кӣ гирифт тилфона?
• Худи Убайд.
• Ку, нестанд онҳо, наёмаданд! Рўз нимрўз шуд.
• Ҳоло барвақт аст. Соат нав ёздаҳ.
• Ҳе, садқаи очат шавӣ ту! Бирав, аз пайи корат шав!
  Мардум бе обу нон намемонанд. Воҳима накунед. Гўй ба мардум, мурдан амри Ҳақ аст.