Дарёи тундоби камумқ. Соҳили чапи дарёи пўё тунук ва намаколуди сафед аст. Ҳошияи сабзе, ки аз ҷомаҳои ғук дорад, дар сахраҳои бешумори соҳил часпидааст.
Қадамаке даҳ дуртар дар сояи сияҳбедҳо мурдоб аст; як ҳавз оби тираи сокити бадбўи гарм. Кафлесакҳои бисёре дорад он. Он сўи наҳр, самти чапи рўдхонаи пур аз санг.
Ин қисмати рўдхона танҳо баҳорон пуроб мешавад. Аз ин самт то ба самти рўдхона, ки пояи куҳ аст, сангҳову сахраҳо зери об мешаванд, наҳри пурғиреви пўё онҳоро ғелонида поён мебарад, ё агар об сел бошад, сангҳои дигареро ба тозагӣ бар сари ин сангҳо мезанад.

Пирамарде дар дарё харашро об медиҳад.
Ў аз канори дарё, аз роҳи канори дарё даргузар аст.
Дар кадом як фикре ғўтавар аст. Чашмаш дар ёли хар, ҳушаш дар ҷои дигар. Қоматаш хамида, асояш зери ронаш. Хар хаста ва монда аст.
Ногаҳ чархи мошин башаст аз таги фуки хар мепарад ва ба дарё меравад. Пирамард парешон мешавад ва саросема ба чор тараф чашм медавонад. Садои суми асп аз пушти ў баланд мешавад.
Асп. Аспи сиёҳ, ҳамоне ки аз пеши хонаи Ҳидоятулло гурехта буд ва аз чархи мошин, ки писарак аз нўги куҳи болои хонаи Ҳидоят дар самти осиёби крак ҷар намуда буд, тур гирифта, то ҳол медавид. Касе аз дунболи аспи сиёҳ асп мемонд. Асп ба ў расидагирӣ намекард. Гирудор дар майдони назди дарё. Гирудор дар рўдхонаи камоб.
Ҳамон ҷавон пайдо мешавад. Ў аз мошин фуромадааст ва пиёда ба тарафи наҳр меравад, наҳр камоб аст. Не, камоб нест; баҳор бояд бошад, дар баҳор ин рўдхона пур аз об аст, то ҳадде, ки сангҳояш ғўта хўрда, ба пойин меғеланд.
Ҷавон ба дарахт мебарояд.
Одамон аспро пешодунбол ба тарафи он тангие, ки аз таги дарахт мегузарад, меронанд. Ва маҳзи ин ки асп ба зери дарахт мерасад, ҷавон худро ба болои зин мепартояд ва сахт гардани аспро оғўш мекунаду аз ёли асп мегазад, бо пояш синаи аспро оғўш мекунад, то фурў нағалтад.