Хиёл аз лигоми асп кашид. Асп истод. О, падарқусуре, меистодааст! Пас позаҳои плугро бо азобе тоб дод. Аз ҳама қабатҳои замин берун кашид. Ва дар қабати охирини замин монд. Поза як ваҷаб дар замин буд. Асп аз нав қадам зад. Хиёл дар сари плуг менишаст.
Сабо кадом як тухмиеро мекошт. Тухмиҳо дарҳол неш мезаданд, муғча мебароварданд. Муғчаҳо ғунча мешуданд. Ғунчаҳо мешукуфтанд. Акнун гулҳои суп- сурх, қатори офтобпарастҳо барин, аз думи плуг кашол меёфтанд. Писарону духтарони ҷомасафед сўи гулҳо медавиданд.
Аслан кабўтарон ба дили гулҳо нўл мезаданд. Хандаи гулҳо ва қум-қуми кабўтарон аспи сурхро меронанд. Ў ба сўи осмон бол мезанад.
Хиёлу Сабо ба замин, ба гулҳои сафед болафшон видоъ мегўянд.