Пеши дар истод ва ба пушти дар гўш фаро дод. Он кас, ки пушти дар буд, бесабрӣ мекард, дар долон роҳ мегашт:
садои по пеши дари ҳамсоя рафт.
Садои дуртари дари ҳамсоя ба гўшаш омад. Вён Шаранг баргашт ба зистхона, ба пеши тоқи оташдон, рафт.
Гази пастакро гиронд. Чойҷўш болои оташ ниҳод.
Рафт пардаро аз болои ойина гирифту ба рўйи курсии нарми қирмизии ҷамъшаванда нишаст ва манзараҳои ҷанги берунро шурўъ кард ба тамошо. Дидан гирифт. То башитоб бархост, сўйи патифон кашида шуд. Қартае ёфт; «Гўрғулӣ»- и Ҳикмат Ризо. Ниҳод. Садо баромад. Тавсифи ҷангҳои афсонавӣ.
Телефон занг зад. Вён Шаранг эътинояш накард. «Саг меҷакад, корвон ба роҳаш меравад,» – гуфт ба худ.
Пас лабханде зад. Телефон! Телефон исрор мекард...
«Ман мисли ойинаам; ҳама дунё, покиву нопокӣ, хушунату нармӣ, зебойиву зиштӣ дар ман мунъакис мешаванд, вале таъсире дар ман намегузоранд.
Акси оташи газро дар аъмоқи ойина ба нишон гирифт, рўйи воқеаҳои аъмоқи ойина (мошини бузурге омад, наистод: посбдорони ҷомапўш сўяш оташ кушоданд, шофир тир хўрд, мошин ба чинор зад, истод. Шофири хунолудро, шояд мурда буд, ҷомадорон аз кабини пурхун(шишаҳояш хуни пароканда доштанд, ки бо оҳистагӣ, мисоли қиёми мум, дар рўйи шишаи пеши кабин мелағжид) берун оварда, ба ҷўйбор партофтанд. Акси телефон сурх метобид; садояш исрор дошт.
Дасти Вён Шаранг ба рўйи ойина омад: гўширо бардошт. Боз ҳам ў буд.

• Не, бубахшед, барои суҳбат омода нестам. Замони суҳбат нест...
• Як суҳбати озод мекунем.
• Аслан суҳбатро хуш надорам.
• Ба мардум ягон гап мегуфтед.
• Ба мардум ҳеҷ гап надорам. Дарвоқеъ, мардумро ба гапи ман чӣ кор аст?

Чанд рўз дар тарсу ҳарос гузашт. Чизе тоза дар зиндагонияш нанмуд.