Сер дидам ин замон хоки туро,
Аз қаду бар гаштам онро борҳо
Сатҳи ту чун номаи сегӯша аст —
Номае, к-аз қалби аскар шуд ҷудо.

Дӯст буд он, ки маро хушҳол кард,
Марҳабо гуфту хуш истиқбол кард.
Бо дили пурмеҳр дастамро фишурд,
Синаам аз меҳр моломол кард.

Дар паноҳат шодмон будам чу дӯст,
Рӯзитӯятгулфишонбудамчудӯст.
Бо ту он сон меҳруёрӣдоштам,
Хайру хуш гуфтан гарон будам чу дӯст.

Эй диёри босафо, гулпӯшбош,
Чун Днестр, чун Дунай пурҷӯшбош,
Ҳамчу токи реша дар хок авҷкун,
Бо ватан ҳамдастуҳамоғӯшбош.

ВАТАН

Ватан танҳоҳаминмаъвоимонест,
Ватан кӯҳсорисарболоимонест.
Ватан афсонаҳоне, қиссаҳоне,
Ватан таърихи хунполои мо нест.

Заминеро, ки хуни нофи мо рехт,
Басо кирми хиёнат чун вабо хӯрд,
Ҳар он чи ёдгори рафтагон буд,
Ҷаҳолат бурд, хориву ҷафобурд.

Ватан гар дидаи бинои моб уд,
Адӯонробатирашборҳодӯхт.
Ватан гар модари ғамхори моб уд,
Даруни оташи пайкорҳосӯхт.