• Мутрибони беҳунар дар даҳони карнай ҳам микрофон ниҳоданд.

• -Устод, китоби навам аз чоп баромад. Хондед?
  -Не.

• Ҳеъ, аҷабо! Шумо мунаққид шуда, китобҳои адибонро намехонед, пас, мо, нависандагон барои кӣ менависем?!

• -Устод, ба назарам утоқи кории Шумо ким-чӣ хел,
  бўйи бад мекунад?
  -Ҳа, шогирд, мошин, ки кўҳна шуд, аз пасаш дуд мебарорад!

*. –Устод! Шумо умри дароз мебинед! Ба сад медароед, ана мебинем!
-Чиро мебинӣ?! Чӣ, магар ту ба навад даромаданӣ ҳастӣ?!

• Ҳеҷ касро интизор машав. Бигузор, туро интизор шаванд.

• • Шеф, хоҳиш мекунам, як боракак дар хонаи ман меҳмон шавед, дар пеши поятон гўсфанд мекушам!
    -- Майлаш, майлаш, ягон вақт меҳмон мешавам…
    -- Аммо тезтар, ки мабодо Шуморо аз кор бигиранд…

• Барои офаридани як асар чӣ қадр вақт лозим?
  -На камтар аз нўҳ моҳу нўҳ шабу нўҳ рўз.

• Модарам ҳамеша ҳамин як суханро такрор мекард:

• Ҳаёт, бачам, бобот нест, ки доимо саратро сила кунад, набот нест, ки доимо даҳанат ширин бошад. Ризқи одам, бачам, аз доди Худо зиёд нест, дунё танг аст, агар дилут кушод нест…