Гарчи ин ҷо офат аст, офият аст,
Сўҳбати дунё чӣ нохуш сўҳбат аст!
Сўҳбати дарё, шунав, бас қиммат аст,
Рози дарё ношунидан ғафлат аст!..»

2

Нақши ёди ўст он рўзи сиёҳ,
Он гаронбории киштӣ аз гуноҳ!
Ҷуз Худову худ набуд ўро гувоҳ,
Эй, аз он ваҳшат Худо дорад паноҳ!
Лоҷарам, дар синаи Баҳри дамон
Мавҷро Киштӣ муқобил буд равон.
В-он саворон дар забон гуфтор каҷ,
Киштиро буд бо бузургӣ бор каҷ.
Бор каҷ-каҷ сўйи соҳил мекашид,
Ҳар замонаш ҷониби гил мекашид.
Чашм бар талвосаи шеди ғуруб,
Чун гувоҳи ҳол, медонист хуб:
Кори эшон оқибат чун мешавад,
Носипосӣ беш афзун мешавад.
Кибр аз ҳад пой берун мениҳад,
Носипосӣ сар ба гардун мениҳад.
К-он саворонро тамаъ ғаввос буд,
Беадад бар қаър дастандоз буд.
Ризқи эшон ройгон медод Баҳр,
Ризқи беҳадду карон медод Баҳр.
Ганҷҳое хуфта андар қаъри он,
Қарнҳое симу зар дорад ниҳон.
Дар сахо чунки набуд Дарё хасис,
З-ин сабаб чашми саворон шуд ҳарис.
Симу зар бардоштандӣ бекарон,
Он қадар, ки киштиро омад гарон.
Нафсашон фарҷом бишкаст иттифоқ,
Ҳирси дунё бурдашон сўйи нифоқ.
Интиҳо бархост дар киштӣ қиём,