абрешимин як зайл истодааст, садсӯмии Николайподшоҳ барин шақар-шақар мекунад.

Устоҳайдар бесаброна аз дасти ӯ китобро гирифту дар дил ба ҳиҷҷакунии сатрҳои саҳифаи аввали китоб даромад.

— Муллоён ҳам пичир-пичиру ман ҳам пичир-пичир гуфтагӣ барин, лабҳоятонро меҷунбонед-мӣ? — пурсид меҳмон.

— Ҳонам, чӣ айбу аҷаб?

— Ман бовар намекардам, ки аз кулӯх оташ мепарад. — Қоҳ-қоҳ хандид ва аз гуфтааш пушаймон шуда, илова намуд: — Ин қадар устои гулдасти овозадор босавод ҳам шуда гиред, нуран алонур мешуд.

— Ин гапи дигар, — усто акнун ҷои нишаст ба меҳмон нишон дод ва ҳарчанд бо мушкилию ҳиҷҷа карда бошад ҳам, хонд:

Ифтитоҳи сухан ол беҳ, ки кунанд аҳли камол
Ба санои маликулмулк худои мутаол...

Меҳмон ба гӯши худ, ба овози усто бовар намекард. Ӯ дикка аз ҷой бархоста ба сари вай омада, дурустии ду сатри хондаашро дида, даме чашмонашро калон кушода гоҳ ба китоб, гоҳ ба усто нигоҳ карда якбора баланд хандид.

— Э шумо, усто, қариб буд, ки мани соддаро ба саводнокии худ бовар кунонед. Албатта шумо шунида, ёд кардаед, ки китоби Камол аз ҳамин сар мешавад.

— Хато мекунед. Кадом саҳифаро хоҳед, кушоед. Хайр, шаррос нею ҳозиранги барин ҳиҷҷа карда мехонам, — усто меҳмонро боз зиёдтар ҳайрон кард.

Вале ӯ ҳанӯз, ки боварӣ надошт, саҳифаи дигарро кушод.

— Марҳамат карда ана инро хонед.

Устоҳайдар дар дил мехонд, ки пухта карда баъд ба ӯ хонад. Вале меҳмон то оби чашмаш баромадан механдид.

Ин вақт усто ғолибона ба ӯ нигоҳ карду хонд:

Мо аз лаби ту ком мадидему гузаштем,
Ташна ба лаби чашма расидему гузаштем.
ЯК шаб накашидем туро дар бару ҳар рӯз
Сад ҷавру ҷафо аз ту кашидему гузаштем.