Кампири Бибиоиша аз қафои марде ба асп савор шудани Офтобро нақл кард.
— Чӣ хел асп буд? — ба ҳаяҷон омад Довуд. — Рангаш? Рангашро дар ёд надоред?

— Аҳамият надодам, — пешонӣ чин кард кампир. — Вақти аз кулба баромаданам онҳо хеле дур рафта буданд. Ба фикрам, ранги асп сиёҳ буд. Ҳа, ҳа, сиёҳ буд.
— Сиёҳмушкин! — мушт бар каф зад Довуд. — Нусрат! Эҳ, дер кардам! Аз рафтани онҳо чанд рӯз гузашт?
— Се рӯз, — кампири Бибиоиша бо ангушт шумурд. — Рӯзи душанбе буд. Ҳоло кадом рӯз? Панҷшанбе. Ҳа, се рӯз гузашт.
Довуд дигар ба ҳарфҳои соҳиби хона гӯш надода, якбора ба қафо тоб хӯрд ва ба тарафи офтобшин асп ронд.

— Ҳой, бачам, як дам ист, — фарёд кашид кампири Бибиоиша. — Каме дам гир. Монда шуда омадӣ.
— Раҳмат, холаҷон, — даст афшонд Довуд. — Вақтам танг, бояд равам.
— Ба куҷо?
— Ба ҷустуҷӯи Офтоб.
— Кай мегардӣ?
— Намедонам, — Довуд дар чорраҳаи кӯча ғайб зад.
— Ба некӣ бинем, — кампир аз пушти Довуд даст ба дуо бардошт.

Офтоб аз асп чаҳида ба ҳуҷраи модараш давида даромад. Модарашро болои бистар надида, ҳайрон тоб хӯрд ва аз зарбаи мушти бародар болои намад беҳуш афтид. Худаш надонист, ки чӣ қадар вақт беёд хобид. Чашм