— Бо Тошпӯлодбой кудо шуданиям, — ин дафъа Маннон саҳл овозашро баланд сар дод.

— Магар ақлатро хӯрдай, ки бо думи мор бозӣ кардан мехоҳӣ?

— Бо ин восита мехоҳам, ки ояндаи неки Партовро таъмин намоям.

— Ту ҳам марди гулӯ гаранг набудай! — оқсақол пас аз дуру дароз фикр кардан лаб ба сухан кушод. — Гумон мекунӣ, ки Тошпӯлодбой духтарашро ба туи камбағал медиҳад.

— Барои ҳамин назди шумо омадам.

— Ин кори ҳазл нест! — Турдӣ ба худ қиёфаи ҷиддӣ гирифт. — Дастовези муносиб лозим.

— Боз ду гӯсфанди дигар меорам, — даст пеши бар гирифт Маннону аз дил гузаронд: «Агар дуздии мешҳоро хӯҷаин ошкор намояд, ба гардани Довуд мезанам. Ин ҳам як воситаи халосӣ аз ин шумқадам аст».

— Ин хел бошад, вазифаи мушкилро ба гардан мегирам, — дили Маннонро пур кард Турдӣ. — Гӯсфандхоро кай меорӣ?

— Бегоҳӣ. Пас аз торикӣ фаромадан.

— Моли Тошпӯлодро надуздида бошӣ, ки ҳар дуямон дар бало монем? — мизбон теғ кашида ба дахмарда нигарист.

— Худо нигоҳ дорад — е, оқсақол, — Маннон сарашро хам кард, то ки Турдӣ ифодаи тарсро дар чашмонаш пай набарад. — Наход, синну солам ба як ҷо расидаасту ба ин гуна разолат даст зада, хонаи ҳалоламро ҳаром кунам.

— Хавотир нашав, дар омади гап гуфтам, — соҳиби хона зуд мавзӯи суҳбатро дигар кард. — Ин ҳафта баъзе корҳои таъҷилӣ дорам. Худат азобҳои маро медонӣ — ку. Ҷамъоварии андоз, ба хизмати сарбозӣ даъват кардани ҷавонону боз як қатор масъалаҳои дигар. Ҳафтаи оянда аз