— Гапамро нафаҳмидӣ?! — аз сари нав ба хашм омад падар. — Рав, рангу раҳмоната набинам!
— Онҳо савганд хӯрда буданд, — дар худ ҷуръат пайдо карда, дастамро сӯи ҷасадҳо дароз кардам.
— Савганд? — Холмат дасти бардоштаи падарамро дошт. — Чӣ хел савганд?
— Зиндаву мурдаашон бояд якҷоя бошад, — каме далертар овоз додам.
— Ту инро аз куҷо медонӣ? — сардори маҳалла ба рӯям бо диққат назар кард.
Воқеаро қисса кардам.
— Чӣ кор мекунем? — Холмат ба мулло Ибодулло нигарист.
— Шариат иҷозат намедиҳад, — мулло даст ба риши сафеди дарозаш бурд.
— Қасамашон чӣ мешавад?
— Барои онҳо чӣ фарқ дорад якҷоя бошанд ва ё ҷудо? — падар, ки худро аллакай хӯҷаи комилҳуқуқи замини ҳамсоя меҳисобид, баҳсро хотима доданӣ шуд.
— Охир, мо бояд васияти онҳоро ба ҷо орем, — Холмат теғ кашида, рост ба рӯйи падарам нигоҳ кард.
Ба мунозираи онҳо шахси муътабари деҳа муаллим Олимов ҳамроҳ шуд:
— Қисмати онҳо як шуд. Онҳоро як ҷо бояд ба хок супурд ва бо овози бурро ин шеъри Расул Ғамзатовро хонд:
Пир шуд ишқ, монд хун аз ҷӯш,
Ваҳ, чӣ сон ишқи пойдоре буд.
Ду тани ишқ кардашон ҳамтан,
Ду ҳаёте, ки якҷоя бирбуд.
Гӯр ковед ҳар дуро як ҷо,