— Раис, ҳамсаратонро фарёд кунед, кампира аз тани мӯйсафед ҷудо кунад.

Падар сӯйи хона давид. Дилаш аз марги бобои Довуд хурсанд буду инро моҳирона пинҳон медошт. Лаҳзае пас онҳо дар пайраҳа намудор шуданд. Модар ба ҷасад наздик шуда, оҳиста овоз баровард:

— Холаи Офтоб! Хезед! Тақдир ҳамин будааст. Мардумро маҳтал накунед.

Кампир садо надод. Модар китфи ӯро ҷунбонд. Ҷасад якпаҳлу дар бари бобои Довуд ғечид. Нолаи ҷонхароши модар ба осмон рафт. Дар тарафи чапи синаи кампир ханҷар фурӯ рафта буд, аз таги дастааш хун мешорид.

Табиби деҳа Камол давида, гӯш ба қафаси сина гузошту пас аз дақиқае рост шуд:

— Кайҳо ҷон додаст.

Ҳама шах шуданд. Мардум бори нахуст чунин ҳодисаро медиданд. Чун Холмат ба худ омад, мардеро ба наздаш хонд:

— Собирҷон, давида ба гӯристон рав. Ба гӯрқовон расон, ки боз як гӯри дигар кобанд.

Нигоҳи пушаймонам аз пушти Собирҷон сӯйи гӯристон рафту ба ёдам савганди пиру кампир расид.

— Барои чӣ? — ин савол худ аз худ аз даҳонам баромад. Лозим нест.

Ҳама бо ҳайрат сӯям рӯ тофтанд. Падарам, ки хоҳишманди ҳар чӣ тезтар ба охир расидани ҷаноза буд, бо ҷаҳл ба сарам дод зад:

— Гум шав аз ин ҷо!

Ду – се қадам қафо рафтам.