— Чӣ — й, дар гӯши фил ховен, — бо шаст ҷавоб гардонд духтари зардинамӯй. — Мардуми деҳа медаонаю ту апаи Рисолат не...

Таънаи духтар маро ба худ овард. Тоб хӯрда ба сӯи хона шитобидам. Вале суханони духтарро, ки қасдан баланд мегуфт, мешунидам.

— И эшон ошиқи шайдои ҷӯгидухтари ҷодугарай.

Садои хандаи такрорӣ чун тир аз пушт расид. Қадаммониамро суст карда ба суханони онҳо гӯш додам.

— Куҷои ҳаму сиёҳи мазанг ба ира маъқулай? — шунидам саволи занеро.

— Чӣ намедонӣ? — дастак мезад духтари зардинамӯй.

— Мавизи сиёҳ ширинай. Ӯ куҷою Ҳавасмоҳи мо куҷо. Қисме аз духтарон изҳори таассуф мекарданду қисми дигараш тааҷҷубу ҳайрат. Гурӯҳе духтари зардинамӯйро алов монда, гурӯҳи дигар кушоду равшан Ҳавасмоҳро масхара мекард.

— Шумо намедоне, ки фолбин и мардака чӣ хел ба худша ҷоду кадаӣ. Ина ҳамичада, ку буген, чанд духтар шиштем?

Духтаре аз ҷой парида, бо ангушт ба шумурдан даромад.

— Биста!

— Ана, диден. Ба биста духтар ҳатто нигоҳ накад. Ҷӯгӣ чишмоша кӯр када, зувонша бастай. Меган, ки шаво харуш када, зин зада, саворуш мешава. Гармохунукиш кадаӣ...

— Эҳ, кошкӣ ма ҳам гармохунукира медонистум, — бо алам пеши сухани духтарро бурид зане.

— Баъд чӣ кор мекардӣ? — пурсид духтари зардинамӯй.