Фозил, ки забони русиро балад набуд, ба сӯи Гурез дида дӯхт.

— Дар вақташ болшевиқҳои мурдор барои ду китоб бобоямро ба Сибир бадарға карда буданд, ки дигар бе ному нишон ғайб зад. Мегузарем ба тарафи нон. Баъд Худованди карим раҳи наҷотамонро нишон медагист.

Фозил ҳам нақли падарашро ба хотир овард:

— Бобоятро куштанд, амакҳоятро ҳабс карданд, тагоятро ба Қазоқистон бадарға намуданд. Бобоят шеърдӯст буд. Аз хонааш ду — се девони шоирони гузаштаро ёфтанд, ки бо ҳуруфи ниёгон китобат шуда буданд. Барои ҳамин гуноҳ ба сарамон азобу кулфат омад. Ва ман аз китоб, аз дониш рӯй гардондам ва туро низ ба мактаб нафиристодам. Хешони мо дар бадарға шояд ба истисмори ҷонқоҳ тоб наоварда, дар қаъри конҳои ангиштсанг ҷон ба ҷаббор супорида бошанд.

Гурез аз дасти Фозил гирифта, ба назди нон омад.

— Гут, гут, — иқдоми онҳоро обер — лейтенант бо овози хушҳолона писандид. — Канӣ, боз киҳо ба тарафи нон мегузаранд?

Як дам пас ба онҳо чандин нафари дигар ҳамроҳ шуданд. Ба назди асирони ба тарафи нон гузашта наздик шуда, бо нишончӯб ба синаҳои хароби онҳо зада, ба шумурдан даромад:

— Айн, цвай, драй, фир... ёздаҳ нафар. Ҳамаи шуморо ба узвияти Лигаи Туркистони озод шомил менамоем. Аз ин пас барои Германияи бузург меҷангед.

Пасон рӯ ба боқимондаҳо гардонда, бо нафрат овоз баланд кард:

— Инҳоро ба ҷаҳаннам фиристед!