Оҳиста сари санги гирди суфа нишаст ва ӯ ду даст сарашро дошт.
– Ако.
– Дам шин, – Фарҳод оҳиста сар ҷунбонд.
Ҳама дам дарун кашида буданд. Аммо ин хомӯшӣ гӯиё ба дили гову гӯсола зада бошад, пасу пеш аз нав ба маосзанӣ даромаданд. Ин ҳол Муродро ба худ овард. Рафта дари хоначаро ҷафстар пӯшид ва косаи оби сард оварда ба акааш дароз кард. Фарҳод сар ҷунбонид. Ҳамаи ин ба чашмони Сайёд сохтакорӣ менамуд магар, ки нописандона гуфт:
– Ако, худатонро ба даст гиред, чӣ гап шудааст, ки якбора ин қадар...
– Э забонатро газӣ-чӣ!
– Чиро забон мегазидаам! – Сайёд гарданашро қозвор дароз карда дод мегуфт. – Ман чӣ гуноҳ дорам, ки ин қадар аз ман норозианд?
– Он кас шаҳрӣ-дия, гап вазнинӣ мекунад, – захре зад арӯси хурдӣ ва зуд ба хонааш даромад.
– Ба шумо зану шавҳар Худо забони дароз додааст.
Фарҳод дид, ки бародаронаш сари ҷаҳл худро на мешиносанду на гапи гуфтаашонро медонанд. Хост, ки баромада равад. Лекин ҳанӯз аз дарвоза берун нашуда бозистод ва ҷониби хонача баргашт. Айвони хона ҳоло вазифаи кохдонро адо мекард. Ғарами коҳу алафи хушк то ба шифт мерасид. Фарҳод натавонист даруни хона дарояд. Ӯ ба ғарами хошок такя зад. Вазнин-вазнин нафас мегирифт. Фарҳод оҳиста рафта дари хонаро во кард. Гову гӯсола ба ӯ ало-ало нигоҳ мекарданд. Фарҳод банди гӯсоларо кушода берун бароварданӣ шуд, аммо вай тарафи модагов тохт. Фарҳод аз банд кашола кард. Зӯраш нарасид. Лаҳзае ором истод ва ба қароре омад магар, ки ресмони говро холӣ кард.
– Ҳош, ҳош, мегӯям, бесоҳибон!
Вай ба касе эътибор намедод. Пичакашро ба сари мехи айвон овехту ҷорӯб ба даст гирифт.
– Ин чӣ кори кардагиатон, ако?
– Чӣ мегӯӣ?