баъзе парокандабеқасаб ба бар доштанд, тӯпиҳои тӯсӣ сари абрӯ кашида, рӯи кӯрпачаҳои атласу шоҳӣ дузону шишта каф мекӯфтанд. Ҷавонмарде, ки дубараи (яккабанди) шоҳии сабзро чакабанд карда буд, китфчунбон бозӣ мерафт.

Бобокарим,
Бозӣ равед.
Чилва кунед,
Ишва кунед.

Зери кафкӯбиҳои шӯх пас аз ҳар банди суруд такрор мехонданд аҳли маҷлис. Арғуштӣ (Бобокарим) талаби ишонро ба ҷо меовард. Мазмун ӯ дар маҳаммасхонӣ бохта буд ва бо ин усул беҳунарии худро дар шеърдонӣ ҷуброн мекард.

Исфандиёрро бо либоси домодӣ шинохтан душвор буд. Ҳарчанд салраи абрешимии сафед, ҷомаи бекасаби хушдӯхт ӯро зиёд ҷавон нишон медод, вале аҳли давра ҳама мардони рӯзгордор, соҳиби чор-панҷ фарзанд менамуданд. Маълум ки ин маърака он маъракае нест, ки шах шабҳои дароз мижа таҳ накарда орзу мекарда бошад. Ӯ бо остин даҳону биниашро пӯшонда одоби шаҳӣ мекард.

Вале дар ҳавлии дарун — дар хонаи Моҳнисо вазъ дигар буд. Ҷавонзан чун барги бед меларзид. Бонуи солрафтае китфони ӯро сахт-сахт молиш медод ва якзайл насиҳат мекард:

— Ба ин оташи дӯзах танатро худат афкандӣ, духтарам, тоқат кун. Чун то шаби никоҳ дошт додӣ, дигар ҳеҷ гап не, мегузарад.

Об биёред, оби чашма. Тасфи дили ин муштипарро оволам яхи чилаи зимистон гирифта наметавонад.

Кампири кӯзпуште як коса об овард.

— Бинӯш, бинӯш, ҷони бибӣ. Илоҳо сабрат диҳад. Чӣ кунам, аз аввал ба пешонаи пуршӯри зан Сарнавиштгар танҳо азобро раво дидааст. Мегӯянд, ки ба чунин ранҷ ҳатто арвоҳи рафтагон тоқат намеоранд. Дар ёдам ҳаст, ки шаби никоҳи модарандару падарам холаи дардмандам дасти маро гирифта гуфта буд: “Барекам, як кӯза об гир, сари қабри модари рӯзподидаат равем, вагарна қабраш дуд мекунад”.