Инак, омад ба сарам, аз он чӣ метарсидам. Модарам, ки навакак нонро пухта шуда, таҳрези шафтолуҳоро мечид, бари домани ба нифа задаашро сар доду ба пешвози меҳмони нохонда шитофт. Додару хоҳаракам баробари сояи кампирро дидан чун ҳамеша худро ба кӯча задан хостанд. Аммо ин дафъа меҳмон дар сабкати чолокӣ баранда шуда буд. Дар дами дарвоза ду нафар «гуреза» ба чанги кампир хӯрда буданд.

– Аз саратон гардам, бачаяконам, насибаатонро набардошта, куҷо меред?

Маълум, ки агар кампир дастархонашро боз кунад, аз санбӯса рӯй тофтан аз имкон дур мешавад. Магар ӯ мемонад, ки баҳона пеш оварда, аз санбӯсаи ба дастатон зӯран додааш нахӯред? Ба вай «баъдтар мехӯрам» гуфтан ҳам бефоида. Ба гапатон қатъан бовар намекунад. Ба даҳонатон маҷбур санбӯса меандозад, то бовар накунад, ки бо ашк рехтанҳо онро фурӯ набурдаед, чашм аз шумо барнамеканад. Шояд шумо санбӯсаи алафиро дӯст медореду ба гапи ман беэътиноӣ мекунед: «Магар санбӯсахӯрӣ захмате дошта бошад?» Шумо, ки ҳанӯз ба чанги кампири Холида наафтодаед, азоби «санбӯсахӯрӣ»-ро хоҳу нохоҳ дарк нахоҳед кард. Беҳтараш, ба вазъи додару хоҳаракам назар андозед.

– Ҷо-о-он, холаҷон! Ҳамин замон хӯрок хӯрдаем. Ишкамамон сер.

– Хӯрок хӯрдед? Ҳеҷ гап не. Дар сари кӯча як даву тоз кунед, таъоми хӯрдаатон зуд ҳал мешавад. Ҷойи алафак ҷудост. Кони фоида! Ҳой, Муаззамхон, ту ҳам биё!

Ман бо баҳонаи дар ҷӯйча шустани косаи сафол роҳи гурезро пеш гирифтан мехоҳам. Аммо нигоҳи маънидори модарам монеи рафтанам мешавад. Ба ҳама шунавонида як «уф»-и амиқе мегӯяму ақиб мегардам. Санбӯсаат аз сарат монад! Кампир аз куҷо донад, ки чандин бор санбӯсаашро хойида фурӯ бурда натавонистаам. Хӯрдам гуфта, дар асл онро аз даҳон пеши сагамон Ҷек партофтаам. На танҳо мо, се додару хоҳар, Ҳамида, Қодир, Отабек, Нурхон... умуман, ҳама кӯдакони маҳалла кампири Холидаро дӯст