по ниҳод. Модараш аз остини ӯ кашида, худро ба замин партофт:
— Ялқоп, ором бош...
— Шуморо дидан намехоҳам... мегурезам! Биё, зан...
ҳама ҷоро оташ мегиронам, — хонаро, амборро!... Зан ҷаллод!.. ҳамаашро фош мекунам...
Ӯ пӯстҳоро тела дода аз болои он гузашта рост рӯ ба рӯи падарандараш омад. Падарандараш як нигоҳе карду қадами ба қафо гузошта бо як парешонӣ зери лаб ғур-ғуре ҳам кард:
— Ӯ чӣ, девона шудааст?
— Ҳамаро оташ мегиронам, бигузор мардум донад!
Бигузор!...
— Тамоман аз худ рафтааст... — Ялқоп бо як саросемагӣ тарафи дар шитофт ва фаҳмид, ки ҳама бефоида асту тарсовар, пас ба замин туф кард:
— Тфу, шайтон!.. Гурез аз ин миён!..
Ва худаш баромада рафт. Пӯлод бошад ҳамоно аз ғазаб меларзид! Нигоҳашро аз ковокии рӯшанӣ дар чашм мегирифт ва гӯё ки ҷаҳлеро интизор буд. Аммо пеш аз ҳама боз модарашро ба хотир овард:
— Чаро?! Чаро ту...
Пӯлод ба тарафи ӯ нигарист, ки ҳамоно хомӯш буду нигоҳи талху тарсбор бар рӯи писар дошт ва гӯё на фарзанди худро, балки кадом як бегонаи бегонаро медид... Нигоҳ кардан ба он чашмон бароиш нанговар буд ва ҳама чиз дар назараш зишт менамуд, худашро ҳам бад медид, ки хомӯшона ба сӯи дар қадам ниҳод. Аз он амбори бӯинок ба ҳавои тозаи мунҷалӣ аз сардмоҳ баромаду озодона нафас гирифта, рост ба поён, ба сӯи анбӯҳи дарахтони соҳили ҷӯйи калон ба роҳ пардохт.
Ӯ то дергоҳ болои кундаи себи пире нишаста ба биёбони домани уфуқ нигоҳи дурударозе карда, ҳамоно танҳо андешаеро дар хотираш парвариш медод: Ҳама...
ҳамаашро. Аммо кадом «ҳамаашро», ки худаш ҳам бадбахтона, намедонист. Ҳамаашро бо хотири он, ки танҳо боре падарашро бубинад, баъд он ҷо... Дар он ҷо ҳамаашро ба ӯ нақл хоҳад кард ва бо ҳам хоҳанд андешид. Бале, бо ҳам...
Пӯлод оҳиста аз ҷой бархосту аз домани теппачаҳо то хонаҳои авул расида дохили амбор шуд ва ба касе ҳам нигоҳ накарда болои дарзапӯстҳо баромад. Дигар ҳатто нигоҳҳои рангпаридаву бимгирифтаи Илхон ҳам касеро аз кор намонд ва касе ҳарфе ҳам намезад.