Хелӣ ҷо будааст, ки қазои ҳоҷат мекунанду мехӯранд. Ва чаро онҳо ин қадар бо тааҷҷуб ҳарф заданд? Тағояш чаро ба ҷон дигар кӯчида бошад?

— «Кӯчидааст...» — Падарандар ба атроф нигариста лабонашро монанди нағмаи хуштак кард. — Тағои туро ҳабс кардаанд, фаҳмидӣ?! Ба ҳабсхона кӯчидааст: ана ҳамин хел... Ҳай, ҳай! Вай пирбуз дуруст мегӯяд, ки зиндагӣ фиребгар аст... Агар мешунавам, ки ин гапро ба касе гуфтаӣ, ана ҳамин қамчинро дар танаат майда мекунам!...

Ин гапро ӯ чунон бадчахлу нешдор гуфт, ки агар як бори дигар такрораш мекард, Пӯлод тоб наоварда ҷавобашро мегардонд. Аммо ҳозир бошад... Тағояшро чаро ҳабс карда бошанд? Ӯ он қадар одами даркорӣ буд, ҳама ку эҳтиромаш мекарданд ва дар борааш суханони нек мегуфтанд... Ба ҷуз тағои Отамуродаш, ки чуноне модараш мегуфт, аз овони бачагиаш ӯро дӯст намедошт. Охир ҳар гуна ҷосузу — «душманони халқро», ки дар рӯзномаву китобҳо хонда буд Пӯлод, ҳабс мекарданд. Аммо тағояш «душмани халқ» шуда метавонист, ки ҳамеша ғами халкро мехӯрд ва ба кори мушкилаш нигоҳ накарда аз мардум пуштибонӣ мекард? Пӯлод ҳоло чизеро намефаҳмид. Шояд ӯ рафтори ноҷое карда бошад?

Хайр гуфта намешавад, шояд мепурсанду пок, ки баромад ҷавобаш медиҳанд. Охир духтари Ҳиммат-оға ҳам ба ҳамин умед зиндагӣ дорад-ку!

Не, ин ҳама андешаҳои ӯ беҳуда буданд ва дигар ҷои фикр кардан ҳам набуд...

Ва чаро, ки тағои Отамуродаш бародари худро дӯст намедорад?

Ҳанӯз Ялқоп бо бачандараш то шаҳр нарасида буд, ки хабари ҳабси ОНамурод дар деҳа овоза шуда... Ва ҳангоме ки онҳо аз шаҳр баргаштанд, Нортоҷ кайҳо аз ин хабар воқиф шуда буд ва аз гиря чашмонаш варам карда буданд. Ӯ чун Ялқопу писарашро дид, аз дигар гиряро сар дод... Ялқоп бо як ошуфтагиву ғазаб ба ӯ нигоҳе карду хомӯшона вориди хона шуд. Нортоҷ ҳам аз пушти ӯ дохил шуду онҳо дар кадом мавзӯе то дер суҳбат карданд, ки касе чизе намедонист. Дар хонадон