нозукаш, барои ҳамешагӣ баст. Ӯ кай боз гушна буд ва модарашро, ки дар он кулба бо занҳои бегона сӯҳбат дошт ва ӯро аз ёд бурда буд, дидан мехост...

Бисёр мехост, ки чун кӯдакон гиря кунад ва бе ягон мақсад рӯи ҳавлӣ баромад, то ки андӯҳашро аз ёд барад ва бо ҳама чизе ки дигар бояд миёнашон зиндагӣ кунад, ошно шавад. Ҳавлӣ васеъ буд ва бо дарвозаи качу калон аз ҳавлии дар Гочук будаашон фарқ мекард. Барои гӯсфандон оғил ҳам дошту кадом ганҷурхона ҳам. Кулба фарсуда буду деворҳояш бо ках-гил андова шуда ва ҳам аз хонаи дар Гочук будаашон васеътар. Аз пушти хона дарахти тут қад афрохта буд ва дар зераш як пора чодари кӯҳнаву зери чанг аён буд, ки он ҷо шояд гоҳ-гоҳ барои истироҳат менишастанд.

Атрофи кулбаро давр зада, Пӯлод ду зани ношиносро дид ва боз аз кафои онҳо яки дигараш пайдо шуд, ки аз кӯча вориди дарвоза шуданд. То ки бо онҳо дучор наояд, боз даври кулба аз роҳаш баргашту болои чодари кӯҳна бинишаст. Илхон дар ҳеҷ куҷо наменамуд ва худи Пӯлод ҳам ин ҷо ба касе лозим набуд. Андӯҳ то ба гӯлуяш сар зад. Дигар чӣ кор карданашро надониста барои рафъи андӯҳаш ба танаи логару качмакачи тут нигарист. Дарахти тут ҳам дар миёни явшонзори расида танҳо менамуд. Пӯсташ ҷавон буд вале саропо пур аз захми табар, гӯё ӯро ҳам азоби алим бар сар буд.

Ӯ намедонист, ки чанд муддати ин ҷо нишаста ба овози одамони ба хона неомадагӣ гӯш доду шеваи гочукни хешро ёдовар шуд ва гоҳҳо тағо Отамуродро, ки бо ҳама ғазабаш ҳангоми видоъ нармдил мешуд ва гоҳ падарашро ба гӯшаи хотир меовард, ки шояд ҳоло лангон-лангон баъди кор дар хонаашон машғули коре буд. Кор мекарда бошад?

— Пӯлодҷон,— шунида шуд аз ҳавлӣ овози занонаи ношинос...— Пӯлод, ту куҷоӣ?

Не, овози модараш набуд. Ӯ рафтан намехост. Андӯҳ лабонашро ба ларза овард... аммо ҳама шаб он ҷо нишастанаш лозим набуд-ку? Пас одамон дар бораи модараш чӣ фикр мекунанд? Ӯ ин ҳамаро хуб мефаҳмид ва суханони падарашро, ки «мард бош» гуфта буд ба хотир овард, ва аз пушти хона хесту вориди ҳавлӣ шуд. Ӯро зани холдор фарёд кард, ки беқаророна ба торикии пушти дарвоза менигарист.