— Хайр маълум, ки меравем?
— Ҳозир, Ялкопҷон... рафтан дер намешавад, ақаллан туро бо ҷои зиёфат кунам. Ҳа, боз баъзе чизҳоямро ғун дорам, ҳамаш дарҳол ба хотир намеояд-ку?
— Чӣ, интизор набудӣ?
— Боз чӣ хел интизор будам!.. Фақат намедонистам, ки кай меоӣ, аз ин рӯ ҳам... Ту биё ман ҳозир дастурхонро ёбам!...
Ӯ пурҳаяҷону, аммо хушбахт Ялкопро ба хона дароварду бесаранчом шуда аз пеши оташдон ба ганҷурхона шитофт. Пӯлод рост истода тамошо медид ва лаҳзаи муносибе пайдо карда пурсид:
— Чӣ, мо ҳозир меравем?
— Меравем, бачам, меравем... ту ҳама ашёи мактабиятро ғундор... бубин ки боз ягон чизатро фаромӯш накунӣ, дар он ҷо ҳама чиз ба кор меравад!
— Ҳа... Отам-чӣ?
— Чӣ — ота?! — Ӯ лаҳзае дар ҷояш шах шуду бо чашмони барқбораш нигоҳи номафҳуме кард, зеро чунин пешомадро чашмдор ҳам набуд.
— Ҳеҷ гап не,— сарашро ҳам карда гуфт ӯ.
— Пӯлод, бачам, ман ба ту гуфта будам,-ку... Беҳтараш ҷиҳозатро ғундор, бо амаки Ялпок сӯҳбат кун. Ту бубин, ки ӯ... чӣ хел марди хуб, қоматбаланд... як йигити тайёр!.. Ӯ меҳрубон аст, ту ҳам ба ӯ хуш омадӣ, ҳамаш ба некӣ меанҷомад. Бирав бо ӯ сӯҳбат кун, ман ҳозир... Он қадар кор дар пеш, ки... меҳмондориву бор кардани анҷом... тамоман саргаранг шудам, бирав!..
Ва аз дигар ба дари танғи ганҷурхона даромад. Пӯлод дилу бедилон нигарист, ки ҳоло марде аҷибу ғариб ва ба Гочук пошиносе менишаст ва дар воқеъ ситорааш гармнамо метофт. Ва ҳам медид, ки модараш дар он ганҷурхона чизеро ҳамоно мекофта мекофт. Дар кӯча ба ҷуз он ду саге, ки паҳлӯи ароба ак-ак мезаданд дигар оромӣ буд, ва ӯ то ин оромиро халалдор накунад оҳистакак аз пушти девори ҳамсоя гузашта ба ҳамгашти кӯча баромад. Ва вақте хонаи назарногирашон ба нигоҳаш ноаён шуд, ӯ аз роҳе гузашт, ки ҷониби хоначаҳои каҷбоми кӯши рамаҳои колхоз мебурд. Сагҳо қариб буд, ки аз пушташ даванд, аммо ӯ дигар аз онҳо дур буд. Давида роҳро миёнабур карду аз паҳное, ки алафаш хушкида буд, гоҳ-гоҳ ба қафо, ба сари кӯши холӣ, ки хоначаи мурғонро бо худ дошт ва