Бо Набот-оча вохӯрда, сӯҳбат кард. Якчанд бор Раҷаб ва Ойаро дид, аммо на бо ҳам ва на танҳо-танҳо. Ӯ тамоми гуфтугӯи онҳоро мешунид, бо чашмони худ медид, ки дар ҳақиқати ҳол дар оила ким-чӣ гуна нороҳатӣ вуҷуд дорад. Вале дидани Ойа ба танҳоӣ ҳеҷ муяссараш намешуд.

Ниҳоят ӯ тавонист, ки дар наздикии ҷӯй, дар қитъаи корин Ойа бо ӯ мулоқот намояд. Ойа дастонашро ба ҷӯй баромада шустанӣ буд ва аз шунидани овози мардонае, ки номи ӯро гирифт, як қад парид. Аммо ҳамин ки чеҳраи аз тифлӣ ғиноси Саҳатлиро дид, тарсаш барҳам хӯрд. Аз дидори ӯ бениҳоят шод шуда, пурсиши маъмулиро оғоз кард: аз куҷо омада, чӣ корҳо мекунад, ва чӣ тавр зиндагӣ дорад. Саҳатлии аз ҳаяҷон даступо гумкарда ба саволҳо ҷавобҳои ҳавоӣ медод. Ниҳоят худро ба даст гирифта, ба гуфтугӯи хусусӣ оғоз кард:

— Ойа, дар бораи ту гапу калоҷаи зиёд паҳн шудааст?

Ойа ба изтироб омад:

— Гапу калоҷа? Чӣ хел?

— Ҳамин хел... Мардум мегӯянд, ки... — Саҳатлӣ сар ҳам кард. — Зиндагии ту он қадар хуб нест...

— Дурӯғ ин гапҳо, зиндагиам хуб аст, — суханро қатъ кард Ойа ва тоб хӯрда рафтанӣ шуд.

Саҳатлӣ пеши роҳашро гирифт.

— Дурӯғ мегӯӣ, Ойа. Ман на танҳо шунидам, балки дида истодаам. Зиндагиат бад аст, талх аст. Ин ҳатто аз чеҳраи ту бармеояд. Чашмони як вақтҳо дурахшони ту дигар ҷилое надоранд, ту табассум кардаанро фаромӯш кардаӣ. Ойаҷон, дар деҳаи худамон, духтари беҳтарин ту будӣ, орзуи ман ту будӣ. Имрӯз ҳам фикру ёдам бо туст... Туро бояд бахти беҳтаре шоиста бошад.

— Аз сари роҳам дур шав, Саҳатлӣ, — Ойа ин гуфтугӯзорро намехост, давом диҳад.

— Не, не, намеравам, Ойа, — Саҳатлӣ дар хештай як эҳсоси қатъияти то охир бурдани корро бедор намуд. Хост сарнавишти хешро дар як замон ва зуд муайян созад.

— Ман наметавонам, ки туро бадбахт бинам. Ҳозирам, ки зиндагии туро тағйир бидиҳам. Ту медонӣ, Ойа, ки аз тифлӣ дӯстат медорам. Зани ман бишав.

Ойа мутаҳайрона ба Саҳатлӣ чашм дӯхт: